اینجا سرزمین غربت است. گوشه دنیایی عجیب. انتهای کوچهای تنگ و بر پیکره ساختمانی اصیل. سال پیش، صبح وقتی خانمم ناباورانه و با گریه صفحه تلویزیون را نگاه میکرد، من به آینده فکر میکردم. به سالهای آینده. به این خلأ عظیم. اما نگرانیم خیلی زود رنگ باخت. چون طبیعت را خوب میشناسم، میدانم که زمین، در بستر زمان از غربت لبریز خواهد شد ولی هیچگاه از زندگی که همان حضور ناب در لحظههای همیشه زنده است، تهی نخواهد شد. امروز در انتهای این کوچهٔ بنبست دوباره غربت را در اعماق زندگی لمس کردم.
زندگی، زندگیست
و فقط زندگیست که فنا ندارد
#او_نمرده_است
۱۲ دی ۱۳۹۹
