عینک

بالاخره شکست

|عینک|بالاخره شکسته شکست

البته به لطف یقه به یقه شدن با عباس‌آقا

او هم نقطه ضعف پدرش را خوب می‌شناسد و در دعواها عینکم را از صورتم برداشته و پرت می‌کند.

آن‌قدر این عینک را به چشم زده‌ام که فراموش کرده‌ام کی خریده‌ام. خیلی دور بود، هفت سال پیش، شش سال پیش، ولی گویی صد سال است دارمش. تقریباً جزئی از بدنم شده است. به خاطر دارم اولین عینکم را زدم زمین و شکستم. چون از عینک متنفر بودم. بعد هم تحقیق کردم و آن‌قدر عدس پختهٔ بدون ادویه خوردم که ضعف چشمم برطرف شد. ولی دوباره بعد از مدتی برگشت. حالا نسبت به ضعف چشم‌ها و عینک چنان بی‌تفاوت شده‌ام که گاهی با عینک به خواب می‌روم.

من عینکی‌ام

همان پسر عینکی‌ای که پیش از عینکی شدن، عینک را مانع دویدن، کوه‌رفتن، پریدن، دوچرخه‌سواری، دعوا کردن و حتی دیدن و به تعبیری مانع زندگی کردن می‌دید. عینکی که برایم نماد بچه چلمن بودن بود.

عینکم شکست تا به یاد بیاورم من همان علی رکابی‌ام که گمان می‌کرد با این قاب شیشه‌ای، به پایان خط رسیده است. همان که در بوستان شقایق، تنها و دل شکسته راه می‌رفت و فکر می‌کرد تمام آرزوهایش با این عینک به باد رفته است. اما عینک تغییری در زندگی‌ام ایجاد نکرد. همین‌طور آمدن و رفتن‌ها و بودن و نبودن‌ها و دیدن و ندیدن‌های آدم‌ها. چون من هنوز هم همان پسر بی‌اراده‌ای هستم که آرزوهایش را روی طاقچه پیش روی خود چیده و گاه گاهی با نگاه کردن به آن‌ها در خیال و اوهام سیر می‌کند. چون هنوز هم ادا در میارم. ادای آن‌که دوست داشتم باشم. حقیقتش من هیچ‌گاه جایی نرفتم که چیزی مانعم شود، حتی این عینکی که پیش رویم، مدام ضعف چشم‌هایم را یادآوری می‌کرد. آره، وقتی قرار نیست اتفاقی رقم بزنم چه تفاوتی دارد ضعفی هست یا قوتی؟! خُب واقعا هنوز نتوانستم محل جوانه‌زدن و تنومند شدن اراده را پیدا کنم. اراده چطور شکل می‌گیرد یا کشف می‌شود؟! یا چی؟!

#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش

یک #کتابفروش۲۴ساعته

۲۴ دی ۱۳۹۹