یادته چند شب پیش بهت گفتم:
کاش یکی پیدا میشد و من رو میکشت؟!
تو متوجه حرفم نشدی
ولی من واقعا جدی گفتم
و اگر خودکشی کوچکترین مفهومی در دایره لغاتم داشت، شاید لغت شایستهتری بود.
ما دنیای خودمون رو تجربه کردیم. دنیایی که خیلی ساده و با چاشنی عشق کنار هم نه اینکه ساخته باشیم، بلکه به اشتراک گذاشتیم. دنیایی که همچون یک قلعه متحرک روزی مرا و روزی تورا با خود عازم سفری دور و دراز کرد. یادمون رفته بود اون بیرون چه خبره، یا حتی چه خبرایی میتونه باشه. ما در خوشبختی خود غرق شدیم. مدتیست که چرخونهٔ رنگیِ در میچرخه و مرا در آستانه سرزمینهای عجیبی قرار میده. سرزمینهایی که آدمهایش دنیای ما را گم کردهاند. آدمهایی که شاید ما بارها و بارها همچون ابر از بالای سرشان عبور کردهایم بیآنکه سر بلند کنند و این قلعه عجیب و بدون فونداسیون را کشف کنند. دنیای ما برای آنها نامأنوس است. ما نامرئی هستیم. طبیعی هم هست. خُب دنیای آنها هم برای ما نامأنوس است. اما من درگیر شدهام. یعنی درگیر بودهام. من مدام در رفت و آمدم. در سرزمینهایی که خودم جزئی از آنها هستم. آدمهایی که من هم از همانهایم. امروز صبح که سر میز صبحانه نشسته بودم و تو داشتی گلدوزی میکردی، برگشتم و به عباسآقا که سخت مشغول خانهسازیهایش بود نگاه کردم؛ چقدر خوشحالم که تو مادر عباسآقا هستی و چقدر خیالم راحت و بارم سبک است.
عکس:
۲۱ مهر ۱۳۹۸
یکشنبه
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۶ دی ۱۳۹۹
