داخل اتوبوس بیآرتی نشسته و مشغول مطالعه کتاب بودم. پشت سرم چند پیرمرد با صدای بلند و رسا مشغول بحثهای سیاسی و اقتصادی بودند. هدفون را داخل گوشم گذاشتم تا کمی بر روی مطالعه متمرکزتر باشم. حتی برای تمرکز بیشتر متن را با خودم زمزمه میکردم. کنار دستم هم یک جوان، بلند بلند با تلفن صحبت میکرد. روبروی جوان پیرمردی آدرسی پرسید. مرد جوان ضمن جواب دادن، ناگهان سکوت کوتاهی کرد و با هیجان به پیرمرد گفت وقتی محدود میشی، جزئیات بیشتر نمایان میشوند. الان هم که شما ماسک زدید چشماتون خیلی نمایانتر شدهاند؛ چه چشمهای جذابی دارید! پیرمرد گفت از ما دیگه گذشته. مرد جوان جواب داد که جوان بودید چی بودید؟!
از گفتگوی داخل اتوبوس که بگذریم، نکته مرد جوان برایم خیلی تأملبرانگیز بود. همانطور که قبلتر درباره شهر چشمها نوشتم، موضوع ماسک زدن همه مردم جهان که پیشتر از این در حد فیلمهای سینمایی و تخیل بود، نکتههای زیادی را در خود مستتر دارد. نکتههایی که شاید همه ما در سینههایمان پنهان داشته باشیم. حال با بیان جسته و گریختهٔ اینور و آنور شاید بهش واقف شویم شاید هم همواره پنهان بماند. نمیدانم آخرالزمان چه شکلی خواهد بود. اما اگر چند سال پیش کسی بهم میگفت در دورهای همه مردم جهان برای در امان ماندن از بیماریِ فراگیری ماسک میزنند. قطعاً با خود میگفتم چه دوره نکبتی خواهد بود. اما الان میبینم این ماسک زدن فراگیر و زندگی در دنیای چشمها هم نکتههایی دارد که زندگی را محکمتر از همیشه پیش میراند. خاصیت زندگی همین است. اصلاً زندگی اگر زندگی نباشد که زندگی نیست.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۵ مرداد ۱۳۹۹
پینوشت:
عکس مجموعهای از چشمهای زشت و زیبای کتابفروشانی از اقصی نقاط کشور است که گوشه کتابفروشی اسمِ انقلاب، لابهلای کتابها، در دوران شیوع، جمع شدهاند.
