اولین روزهایی که در آن کتابفروشیِ آجری مشغول به کار شدم، گلدان‌هایی بر روی پله‌های کتابفروشی به شدت جلب توجه می‌کرد. گلدان‌های حسن‌یوسف و شمعدانی که در همنشینی آن آجرهای قهوه‌ای رنگ حسابی دلبری می‌کردند. یکی از دوستان مدیر مجموعه به مناسبت آغاز به کار کتابفروشی به ما هدیه داده بود. حسن‌یوسف‌ها به مرور خشک شدند، شمعدانی‌ها ماندند و هر سال و به مرور تکثیر شدند. کتابفروشی ما آفتاب‌گیر نبود، شمعدانی‌ها فقط سالی یک بار، در بهار گل می‌دادند. گل‌های سرخی که در گوشه و کنار فروشگاه، در ویترین و روی میزهای کتاب، حسابی خودنمایی می‌کردند. بعد از شش سال، صاحب ملک عذر ما را خواست و موعد جابه‌جایی رسید. شمعدانی‌ها را هم با خودمان آوردیم. کتاب‌ها، مشتری‌ها و ما به کتابفروشی جدید عادت کردیم اما شمعدانی‌ها نه. به غیر از دو گلدان، یکی کنار در خروجی کتابفروشی و دیگری در اتاق خیال، باقی همه از میان رفتند. شبی، موقع خروج از کتابفروشی، متوجه شدم یکی از ساقه‌های بلند شمعدانی شکسته و کنار در افتاده است. برداشتم، در کوله‌پشتی گذاشتم و به سمت خانه راه افتادم. همان‌طور که می‌دانید خانه ما خارج از شهر است و در این مسافت طولانی، در اتوبوس‌ها سوژه جذاب و شاید دلنوازی برای مسافران بودم. شاید هم کسی توجهی به این ساقه سبز درون کوله‌پشتی‌ام نمی‌کرد. من دوست دارم فکر کنم که خیلی جذاب و دلربا بوده است. چون اگر خودم چنین صحنه‌ای در خیابان و یا متر و اتوبوس ببینم حسابی دلم می‌رود و خیالم پر می‌کشد. حالا این گلدان، در گلخانه ما که در آستانه زمستان گل داده است، محصول قلمه همان شاخه شکسته شمعدانی است. شمعدانی‌ای که عمرش به اندازه کتابفروش بودن من است.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱ دی ۱۳۹۹
