هر نفسی چشنده مرگ است. استاد شجریان هم فوت کردند و به دیار باقی شتافتند. من نه از علاقه‌مندان به موسیقی و صدای ایشان بودم و نه از علاقه‌مندان به شخصیت ایشان. اصلاً شخصیتشان را نمی‌شناختم که بخواهم موضعی در برابرش داشته باشم. چندباری، البته شاید بیش از هزار بار صدای ایشان را شنیده‌ام. این‌جا اصلا نمی‌خواهم درباره خودم و عکس‌های سلفی‌ام با ایشان حرف بزنم. می‌خواهم درباره تفاوت دوستداران و دوستدارنمایانش صحبت کنم. مثلاً رفیقی دارم که شیفته استاد شجریان است و خود نیز دستی در آواز و موسیقی دارد. تعداد زیادی از آن بیش از هزار بار شنیدن هم به لطف همکار بودن با ایشان است. وقتی شجریان بدحال بود، واقعا نگران حال و احوال ایشان بود. یک نگرانی واقعی که قابل درک و قابل احترام بود و هست. حتماً الان هم با شنیدن خبر فوت ایشان داغدار شده است. مثل خیلی از دیگر هم‌وطنان یا حتی غیر هم‌وطنانی که لحظات زیادی را در زندگی خود با صدای شجریان سپری کرده و آهنگ‌هایش خاطرات زیادی را برایشان رقم زده است. از طرف دیگر فقدان هنر یک هنرمند واقعی که هنرش تکیه بر فرهنگ و هویت یک ملت دارد داغی است که ارزش گریستن دارد. کما این‌که هنرمند در هنرش جاودانه است. اما این فرصت‌طلبان و یا به قول محمدحسین مصادره به مطلوب کنندگان حوادث و اشخاص و یا کسانی که صرفاً به‌خاطر چند موضع سیاسی خود را سینه‌چاک هنر یا شخصیت یک انسان نشان می‌دهند، برای من از دایره انسان و انسانیت خارج و همچون تمام کسانی که شرافت انسان را لکه‌‌دار کرده‌اند، بی‌ارزش و غیرقابل احترام هستند.
در پایان کسانی که به جهان پس از مرگ اعتقاد دارند، از خدای خود برای محمدرضا شجریان طلب رحمت و مغفرت کنند. حال با هر مناسکی که بهش باور دارند.
خدایش بیامرزد.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۷ مهر ۱۳۹۹
