برای خودم برنامه‌ای چیده‌ام که هر روز سراغ یک ردیف از قفسه کتاب‌های کتابفروشی رفته و آن را شخم می‌زنم. طوری که تا ته و توی کتاب را در نیاورم سراغ کتاب بعدی نمی‌روم. شاید باورتان نشود ولی گاهی دو روز پای قفسه‌ای که بیست عنوان دارد، درگیر می‌شوم.
و اما این قفسه...
عجب قفسه نفسگیری‌ست
هر کتاب را که باز می‌کنم، به سختی می‌بندم. علی شهبازی از بین آثار نیچه، فروید، هوسرل و هایدگر در جستجوی علت ناکارآمدی علوم انسانی برآمده و نوشته:
«خویشتنِ از خود بیگانه، علوم انسانیِ از خود بیگانه را می‌آفریند و علوم انسانیِ از خود بیگانه هرگز نمی‌تواند به ژرفای جهانِ زندگی پی برده و مسائل انسانی را در بنیادها بکاود و این دلیل اساسی ناکارآمدی علوم انسانی است.»
از منطق حیرانی به دامان میرزا مهدی اصفهانی افتادم که تلاش دارد یگانه درگاه ورود دین به عالم را ولی بداند و قرآن و عترت را پیوندی جدا ناشدنی فرض کند. بعد سپس به آثار تطبیقی ایزوتسو و تلاش شایستهٔ تقدیرش برای پیوند عرفان شرق و غرب رسیدم. سیدحسین نصر بر تفاوت‌های اسلام سنتی و بنیادگرایی تکیه و در برابر دوقطبی‌های متجدد یا لیبرال و بنیادگرا یا رادیکال قیام می‌کند. حضور صدرا و سهره‌وردی و فارابی بر کل قفسه سنگینی می‌کند. در این میان دکتر غلامی تأکید می‌کند که شکل‌گیری تمدن نوین اسلامی، یک هدف بسیار بزرگ و به غایت پیچیده و پرمعارض است.
و اما شرق شناسانی که در مصائب این بحر عمیق گرفتار آمده و دانشی خطرناک را در دامان خویش پرورانده‌اند. از خود بی‌خود شده‌ام و در برابر این دیوار سنگین خویش را تنها و دور و از دست رفته می‌یابم. به قول مارگوت بیکل و با صدای شاملو «فرصتی گران را به دشمن خویی از دست داده ایم
و کسی نمیداند چقدر فرصت باقی است تا جبران گذشته کنیم.»
کاش بر تنبلی و ضعف اراده غلبه کنم و قدمی محکم بردارم و تداوم را چاشنی قدم‌هایم کنم. کتاب‌های زیادی هست که باید بخوانم و بیاندیشم و خروجی کاربردی از آن‌ها بیرون بکشم. انسان‌های زیاد، راه‌های نیمه رفته بسیار و کارهای نیمه تمام در این کتاب‌ها کنار هم صف کشیده و روی هم انباشته شده است. باید کاری کنم...
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۲۰ دی ۱۳۹۹
