حالا دیگر همه ماسک میزنیم. ماسکهایی که نه تمثیل هستند و نه استعاره. واقعی واقعی هستند. نفسهایمان را دوباره تنفس میکنیم. صداهایمان از فیلتری لطیف عبور میکند. همه روبنده زدهاند و چشمها و چشمها و باز هم چشمها. اما نمیدانم این چه تأثیری بر عمق تنهایی آدمها گذاشته است. نمیدانم آدمها در این اپیدمی فراگیر که بعدها روایتها از آن خواهیم شنید، تنهاتر شدهاند یا وزن مؤثری بر این تنهایی پر ابهام متوجه این بیماری و تبعاتش نبوده است. آدم وقتی به سرزمینی غریب به اسم زمین پا گذاشت، همواره وزن قابل توجهی از کولهبار رازآلودش را متوجه تنهایی دانسته و این بارِ تحملناپذیر، شانههایش را بیحس کرده و در عمق درد و رنج فراغتی به وی بخشیده که بار و انبان را به فراموشی سپرده است. هرچند رفقای زیادی دورم را گرفته و حسابی از بودنشان نفع و لذت و قوت نصیب بنده میشود اما از روزی که تصمیم گرفتم ظاهری برای دیگران از خود بسازم تا بتوانم پشت آن دردها، رنجها، دلخوشیها، امیدها و بیمها را بی هیچ دغدغهای، برهنه، به تماشا نشسته و در این سلولِ نفوذناپذیر، وزن بودن را بدون تأثیر بر دنیای بیرون و البته در تأثر محرز و مسلم از آن تجربه کنم؛ تنهایی ابعاد تازهای برایم یافته است. ابعادی که شاید واقعا شایسته و برازنده این سبکی تحملناپذیر باشد. امروز خانم فیلمبردار گفت: شما با ماسک اصلا یک آدم دیگری میشوید، خوب متوجه شدم چه میگوید. به همین دلیل نپرسیدم بهتر میشوم یا بدتر. چون بهتر و بدتر اینجا معنی ندارد.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۳۰ دی ۱۳۹۹
