این عکس را امروز گرفتم.
آخرین چهارشنبه سال
خیابان پرماجرای انقلاب، در قلب پایتخت ایران
به نظرم قاب کاملی است.
خانه‌ای مخروبه که قطعا بلاتکلیف است.
در خانه با زنجیر بسته شده و آجرهایش که حسابی مستعمل شده بودند با رنگ بازسازی شده و قدمت و اصالت خود را به برچسب داده‌اند. برچسبی که قرار است ظاهری مشابه اصالت اولیه‌اش بهش ببخشد.
روی دیوار با رنگ نوشته شده ما همه قاسم سلیمانی هستیم. خوب به خاطر دارم که چند روز بعد از شهادت سردار، گروهی به اصطلاح خرحزب‌اللهی با موتور و شلوار شش جیب، شابلون به دست روی دیوار این طرح را زدند و رفتند. احتمالا گمانشان این بود که اوایل انقلاب است و این دیوارنویسی‌ها همچون مرگ بر شاه بُرد و جلوه دارد و به مردم قوت قلب و جرأت می‌دهد.
سمت راست جای نصب تراکت‌ها با سریش، باقی مانده است.
جای میله پرچمی که زیر لوله گاز نصب شده یا شاید لوله گاز از رویش عبور کرده است.
پایین در اثر نارنجکی دست‌ساز که مربوط به چهارشنبه‌سوری دیشب است دیده می‌شود. جلوه چهارشنبه‌سوری‌ای که دیگر هیچ نسبتی با اصل و اساس خود ندارد.
در چوبی خانه را نقره‌ای رنگ زده‌اند.
چند سالی‌ست پیرمردی در چهارچوب در می‌نشیند و دستمال کاغذی بسته‌بندی شده می‌فروشد.
این قاب کاملی از ایران امروز است.
هویت و اصالتی که فراموش شده، مخدوش شده و بعضاً از دست رفته می‌نماید.
و تلاشی که نه در جهت تبیین و بقا که در جهت «پیش‌رفتن حتی به غلط» صورت می‌گیرد.
دوست ندارم عکس‌ها را تشریح کنم. به همین خاطر تلاشم بیشتر در بیان جزئیات ظاهری تصویر بود.
این قاب، قاب کاملی‌ست.
شرح و تحلیلش با خود شما.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۲۷ اسفند ۱۳۹۹
