بچه که بودم یکی از افسوس‌هایم این بود که نتوانسته‌ام در زمان زندگی این مرد درکش کنم. بارها نشستم و حساب کردم که وقتی روح‌الله خمینی فوت کرده، من چند سالم بوده است. کم‌تر از دو سال داشته‌ام. هم‌سن و سال عباس‌آقا بودم. وقتی مدرسه رفتم یک دفتر برای خودم داشتم. عکس‌های این پیرمرد مهربان را از ابتدای کتاب‌های درسی‌ام می‌بریدم و داخل آن دفتر می‌چسباندم. مادر و پدرم نگران بودند که نکند به خاطر کنده شدن عکس بنیانگذار انقلاب از ابتدای کتاب‌هایم توسط عوامل مدرسه دردسری برایم درست شود. نشد. دردسری درست نشد. هنوز هم آن دفتر را دارم. یکی از همان دفترهای نوستالژی با آن جلد صورتی و آن آدمکی که رویش قطعه گچی به دست گرفته و چیزی می‌نویسد. آن روزها هیچ ارتباط منطقی بین من و روح‌الله خمینی وجود نداشت. فقط دوستش داشتم. نمی‌دانم چرا. بزرگتر که شدم در یک مسابقه دو میدانی به مناسبت ارتحال امام از انتهای یکی از اتوبان‌ها که یادم نیست کدام اتوبان بود به سمت محل دفن این مرد بزرگ دویدم. آن‌جا پیراهنی به من دادن که پشتش جمله‌ای نوشته شده بود:
:بچه که بودم یکی از افسوس‌هایم این بود که نتوانسته‌ام در زمان زندگی این مرد درکش کنم. بارها نشستم و حساب کردم که وقتی روح‌الله خمینی فوت کرده، من چند سالم بوده است. کم‌تر از دو سال داشته‌ام. هم‌سن و سال عباس‌آقا بودم. وقتی مدرسه رفتم یک دفتر برای خودم داشتم. عکس‌های این پیرمرد مهربان را از ابتدای کتاب‌های درسی‌ام می‌بریدم و داخل آن دفتر می‌چسباندم. مادر و پدرم نگران بودند که نکند به خاطر کنده شدن عکس بنیانگذار انقلاب از ابتدای کتاب‌هایم توسط عوامل مدرسه دردسری برایم درست شود. نشد. دردسری درست نشد. هنوز هم آن دفتر را دارم. یکی از همان دفترهای نوستالژی با آن جلد صورتی و آن آدمکی که رویش قطعه گچی به دست گرفته و چیزی می‌نویسد. آن روزها هیچ ارتباط منطقی بین من و روح‌الله خمینی وجود نداشت. فقط دوستش داشتم. نمی‌دانم چرا. بزرگتر که شدم در یک مسابقه دو میدانی به مناسبت ارتحال امام از انتهای یکی از اتوبان‌ها که یادم نیست کدام اتوبان بود به سمت محل دفن این مرد بزرگ دویدم. آن‌جا پیراهنی به من دادن که پشتش جمله‌ای نوشته شده بود:چه که بودم یکی از افسوس‌هایم این بود که نتوانسته‌ام در زمان زندگی این مرد درکش کنم. بارها نشستم و حساب کردم که وقتی روح‌الله خمینی فوت کرده، من چند سالم بوده است. کم‌تر از دو سال داشته‌ام. هم‌سن و سال عباس‌آقا بودم. وقتی مدرسه رفتم یک دفتر برای خودم داشتم. عکس‌های این پیرمرد مهربان را از ابتدای کتاب‌های درسی‌ام می‌بریدم و داخل آن دفتر می‌چسباندم. مادر و پدرم نگران بودند که نکند به خاطر کنده شدن عکس بنیانگذار انقلاب از ابتدای کتاب‌هایم توسط عوامل مدرسه دردسری برایم درست شود. نشد. دردسری درست نشد. هنوز هم آن دفتر را دارم. یکی از همان دفترهای نوستالژی با آن جلد صورتی و آن آدمکی که رویش قطعه گچی به دست گرفته و چیزی می‌نویسد. آن روزها هیچ ارتباط منطقی بین من و روح‌الله خمینی وجود نداشت. فقط دوستش داشتم. نمی‌دانم چرا. بزرگتر که شدم در یک مسابقه دو میدانی به مناسبت ارتحال امام از انتهای یکی از اتوبان‌ها که یادم نیست کدام اتوبان بود به سمت محل دفن این مرد بزرگ دویدم. آن‌جا پیراهنی به من دادن که پشتش جمله‌ای نوشته شده بود:
عشق به خمینی، عشق به همه خوبی‌هاست.
آن پیراهن آبی را هم هنوز دارم.
بزرگتر که شدم بیشتر و بیشتر درباره روح‌الله خمینی مطالعه کرده و اطلاعات به دست آوردم و هرچه این شناخت بیشتر شد نه تنها گره از آن علاقه دیرین باز نشد که پیچیده‌تر هم شد. حقیقتا خمینی که بود؟! و چرا زندگی خود را وقف انقلاب اسلامی ایران کرد؟! به نظرم باید انقلاب اسلامی ایران را انقلاب خمینی نامید و پیش از هر اظهار نظری، این مرد، مبانی فکری و انقلابش را بیشتر شناخت. بعد خواهید فهمید که در کجای تاریخ معلق شده‌ایم. شاید دیگر معلق نمانیم.
تاریخ به خاطرم نیست
مربوط به گذشته
