دیروز در کتابفروشی میزبان یکی از کتابخوانهای حرفهای بودم. کتابخوانی که کسب و کارش هم کتاب است. نه این که کتابفروش باشد، نه. خبرنگار حوزه کتاب است و به لطف کتابفروشی رفاقتی بینمان شکل گرفته است. البته قطعاً یک کتابفروش بدون مرز است. زنگ زد. مشغول صحبت کردن با تلفن بودم و نتوانستم جواب بدهم. حدس زدم آمده پشت در کتابفروشی. رفتم جلو تا در را برایش باز کنم. اما نبود. گفتم شاید کاری داشته و بعداً با وی تماس خواهم گرفت. پس از مدتی پشت در کتابفروشی به در ضربه زد. در را باز کردم و تشریف آورد داخل کتابفروشی. از تاریکی کتابفروشی و غربت ما کمی دلش گرفت. از آنجا متوجه این حال دلش شدم که به زبان آورد. گفت میخواهد گشتی در میان کتابها بزند و شروع کرد به چرخیدن لابهلای قفسهها. منم گهگاه میرفتم سراغش و پیرامون کتابها گفتگویی میکردیم. تولد یک سالگی پسرش را تبریک گفتم و کتابی که خودم یک سالگی عباسآقا شروع به مطالعهاش کرده بودم را بهش معرفی کردم. کتاب را برداشت. همکاران درباره مسابقه هایکوکتاب صحبت میکردند و ما هم در جریان صحبتها از هایکوکتاب به هایکو و بعد به ادبیات ژاپن و ترجمه ناپذیری ادبیات ژاپن با توجه به بافت فرهنگیاش رسیدیم. وسط صحبتها یک مشتری پشت در آمد و یک لیست ارائه داد و گفت اندازه صدوپنجاه هزار تومان از این لیست بهم کتاب بدید. خبرنگار نکتهسنج هم با بُهت و البته با لبخند مرا نگاه کرد و گفت مثل کسی که اندازه فلانقدر بُرشِ ژامبون از مغازه طلب میکند، کتاب میخواهد. خندیدیم. از گشتن میان کتابها لذت میبرد. در تاریکی بین کتابها پرسه میزد. جلوی قفسهها زانو میزد. گاهی خم میشد و مدتی عطف کتابهای قفسه را نگاه میکرد. درکش میکردم. گشتن در کتابفروشیها و دیدن کتاب به کتابِ قفسهها برای من هم به شدت لذتبخش است. اصلاً برایم یک نیاز است. فارغ از شغلم گاهی دوست دارم بدون آنکه کسی بداند شغلم چیست، لای قفسههای کتابفروشیها بچرخم. میروم و میچرخم و البته اغلب اوقات کتابی هم خریدهام. بعد از مدتی گفت حس میکنم خوب نگشتم و دوباره شروع کرد به چرخیدن. با کمی فاصله نگاهش میکردم و از دیدن این تک مشتریِ مشتاقِ کتابفروشی در تاریکی لذت میبردم. درباره کتابی که در حال مطالعهاش است و پیرامون کتاب در جستجوی صبح که خاطرات بنیانگذار امیرکبیر است گپ زدیم. همچنین درباره پروندهٔ «قفسه» که در روزنامه جامجم به کتابها اختصاص دارد و مسئولیتش با وی است. درباره کتابهای نیمه رها شده هم صحبت کردیم. درباره شیوههای مطالعه خود با هم تبادل نظر کردیم و شیوههایمان را تا حدودی با هم به اشتراک گذاشتیم. معاشرت با وی برایم بسیار شیرین است. دوست دارم ساعتها با وی در میان کتابها گفتگو کنم. در نهایت هم سه کتاب با خود برداشت و برای همیشه از کتابفروشی ما برد. امیدوارم زودتر کرونا شرش را کم کند تا مثل سابق میزبان رفقای عزیزم در کتابفروشی باشم.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
۲۱ فروردین ۱۳۹۹
