رانده شده‌ام
مغموم و تنها
نه این که نای برخاستن و فشردن کلید چراغ نباشد
تاریکی را در آغوش گرفته‌ام
و تاریکی مهربان‌تر از همیشه مرا فرا گرفته است
گوشه‌ای در این تاریکی نشسته و خیره به پنجره، به این مرز جادویی فکر می‌کنم
این‌جا سکوت به حدی سنگین است که گویی صوتی در عالم خلق نشده است
اما آن سوی این پنجره، از همهمه لبریز است
همچنان که از شور و نور و طراوت
قطعا باید بلند شوم و نه از در که از همین پنجره جادویی شیرجه بزنم بیرون
اما باید مدتی این‌جا بود
گاهی این تاریکی حتی اگر پنجره و روزنه‌ای هم نداشته باشد از آن طراوت کارسازتر است
تاریکی در جوار نوای اسرارآمیز سکوت، تمرکزم را بالا می‌برد
نمی‌خواهم در طراوت غرق شوم
می‌خواهم باشم
همانی که باید
منصفانه‌اش این است که از دنیای باطراوت بیرون رانده شده‌ام
و برای بازگشت دوباره و پذیرش، به تمرکز نیاز دارم
به بودن مداوم
به غرق نشدن
نامرئی نشدن
فراموش نشدن، نکردن
برای تداوم بودن
مدتی این‌جا، در بدنه سخت و نفوذناپذیر این تخمِ تاریک، همچون قبر، خواهم ماند
مدتی خواهم مرد
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۲۴ فروردین ۱۴۰۰
عکس:
عمارت زی
خیابان لبافی
بین ابوریحان و فلسطین
فروردین ۱۴۰۰
