با دوچرخه آمد دنبالم. ولی من دوچرخه نداشتم. اگر هم دوچرخه داشتم نمی‌توانستم پابه‌پایش رکاب بزنم. دوچرخه او هم جایی برای نشستن کس دیگری نداشت. دوچرخه سبکی بود. نمی‌خواست سنگینش کند. سبکی یکی از ویژگی‌هایش بود. در هر صورت نمی‌توانستم همراهی‌اش کنم. باید می‌ماندم و می‌رفت. ولی نه او آمده بود که بماند و نه می‌خواست بدون من برود. اصلاً برای بردن من آمده بود. بنابراین دوچرخه را به نرده قفل کرد و دست در دست هم رفتیم. به جز پیاده‌روی هیچ وسیله حمل و نقل دیگری را به دوچرخه ترجیح نمی‌داد. از دشت‌ها گذشتیم و یک عالم سنگ جمع کردیم. سنگ‌هایی که نمی‌دانم چه سرگذشت‌هایی را در دل خود نهفته دارند! این‌طور که ما می‌رویم. این‌طور که او سوار بر اعتقاداتش پیش می‌رود، به مکان خاصی نخواهیم رسید. خیلی کندتر از کندترین خودروها مسیر می‌پیماییم. سرگرم زمین و آسمانیم. سرگرم جوانه‌های زیر قدم‌هایمان، جانوران ریز و درشت دشت، ابرها، باد، سنگ‌هایی که وصفش رفت. صدای زوزه ماشین‌های اتوبان به گوش می‌رسد ولی دشت ساکت است. صدای هیاهو در وسعت دشت گم می‌شود. زمزمه‌کنان کنار هم قدم برمی‌داریم. می‌پرسم که راستی کجا قرار بود برویم؟! آمدی دنبال من که مرا کجا ببری؟! سری می‌گرداند. اطراف را با دقت نگاه می‌کند. آرام می‌گوید: همین‌جا.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۵ آذر ۱۳۹۹
