دوچرخه‌های کودکی یکی از همان اشیاء جادویی است که هیچگاه از ما جدا نمی‌شود. حتما شما هم اولین دوچرخه خود را به خاطر دارید. شاید مثل من دلتنگش شده باشید. میدان تسلیحات، در آن زیرزمین هیجان‌انگیز که پنجره‌هایش رو به بوستانی سرسبز باز می‌شد و در واقع حیاط وسیع دوران کودکی‌ام بود و پدربزرگ که دوچرخه‌سواری را به من آموخت. من بی آن که بدانم مدت‌هاست پدربزرگ پشتم را رها کرده رکاب می‌زدم و پیش می‌رفتم. دوچرخه آن روزها برایم ماشین پرواز بود. وسیله‌ای برای سواری گرفتن از باد. و خُب ویژگی بارز دوچرخه حرکت است. حرکتی که محصول وارد کردن لحظه به لحظه انرژی از طریق پا به رکاب‌هاست. دوچرخه من بادبان نداشت ولی من را بر بال باد سوار می‌کرد. پا به زمین می‌فشردم و پیش می‌رفتم. امروز برای اولین بار دوچرخه عباس‌آقا را برداشتیم و رفتیم بیرون. عباس‌آقا هم دوچرخه‌سواری را دوست دارد و این دوچرخه آبی اولین دوچرخه‌اش است. هنوز بلد نیست رکاب بزند. پایش خوب به پایین رکاب و زمین نمی‌رسد. گاهی رکاب را نصفه می‌چرخاند، کمی پیش می‌رود و دوباره به وسط بازگردانده و با فشار پا کمی دیگر پیش می‌رود. روشی است که خود کشف کرده است. امروز با عباس‌آقا تمام خاطراتم را مرور کردم. شاید این عکس خاطرات ویژه‌ای را هم برای شما زنده کند. خاطرات آدم‌هایی که شما را روی این وسیله حمایت کردند تا تعادل را در حرکت بازیابید.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۲ فروردین ۱۴۰۰
