امروز یکی از مشتریها برای صفحه اینستاگرامم پیامی فرستاد:
آقای رکاب، میشه از کتابفروشی استوری بگذارید؟ فیلم. خیلی دلگرفتهایم و انگار پناهگاهمون حالاحالاها دور از دسترسه.
پیش از این، وقتی پیامهای محبتآمیز مشتریها را میدیدم. با خودم میگفتم، حالا که خودمان هستیم، واقعا کتابفروشی که همچین جای باحالی هم نیست. اصلا خیلی هم باحال و باصفا باشد. مگر میشود همچین رابطهٔ عمیقی با یک کتابفروشی داشت؟! رابطهای که دلتنگی انسان را برانگیخته و در آن به جز رفع نیاز، احساس آرامش، امنیت و اعتماد هم به آدم دست بدهد. البته این آرمان و آرزویم بوده و هست. اما حالا که با این ویروس درگیر شدهایم، این حس برای خودم پر رنگتر از هر کس دیگری است. راستش بارها به این فکر کردهام که اگر روزی از کتابفروشیای که خودم در ساخت و پیشرفتش درگیر بودهام رفتم و بعد از مدتی به عنوان مشتری به آنجا مراجعه کنم چه حسی خواهم داشت. الان این احساس مشتریها را به خوبی درک میکنم. خودم در این مدت بارها عکسهای قدیمتر کتابفروشی را مرور کردهام. عکسهایی که مشتریها کنار کتابها ایستاده و نشستهاند. عکسهایی که کتابفروشیِ پر از کتاب، پر از مشتری هم است و کتاب در دست، به سمت در خروج حرکت میکنند. حقیقتش پیش از این گمانم این بود که کتابها محور جذابیت این شغل برای من هستند. نه اینکه مشتریها نبودید، نه، مشتریها هم بودند، اما محوریت با کتاب بود. اما الان دریافتم که کتابهای داخل قفسههای کتابفروشی بدون مشتریهایشان، جذابیتی برایم ندارند. این ویروس درسهای زیادی برای من داشت. تذکرهایی که امیدوارم هیچگاه فراموش نکنم. یکی از آنها ارزش ایستادن مشتری پای قفسه است و از آن بیشتر، برای همیشه بردن کتابها توسط مشتری است.
#خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش
۰۷ فروردین ۱۳۹۹
