سال‌ها پیش بود.
حادثه‌ای مرا تا آستانه فروپاشی کامل پیش برده بود.
حادثه‌ای که سه چهار سالی به طول انجامید.
در آستانه نقطه پایان، درست در لبه پرتگاه، ناگهان همه‌چیز تغییر کرد.
من بال درآورده بودم.
واقعاً بال درآورده بودم.
فقط این نبود:
همه جا پر از پروانه شد و لبه همه دیوارها پرنده‌ها ردیف ایستاده بودند و مرا نگاه می‌کردند.
آن روزها گارسون بودم.
گارسون یک رستوران بزرگ و معروف.
حتی داخل رستوران هم وقتی منو یا سفارش مشتری‌ها را می‌بردم پروانه‌ها گوشه و کنار میزها و روی وسایل نشسته بودند. حتی روی سینی سفارش و وسایلش هم بودند.
آن روزها خیلی بیشتر از الان کوه می‌رفتم.
کوه‌ها هم پر از پروانه بود.
هیچ وقت این‌ها را به کسی نگفتم.
چون فکر می‌کردم گفتنش باعث میشه فکر کنند من دیوانه شده‌ام.
اما دیوانه نشده بودم.
فقط از شدت حادثه چنان به خودم برگشته بودم که مرز بین واقعیت و خیال را گم کرده بودم. نمی‌دانستم کدام پروانه واقعی و کدام خیالی است. کدام پرنده واقعی و کدام خیالی است. هر کدامشان می‌توانست واقعی باشه. یادمه وقتی متوجه می‌شدم شخص دیگری هم آن پروانه یا پرنده را دیده متحیر می‌شدم که چطور ممکنه؟! مگر این خیال من نیست؟! همچنان وقتی هم کسی نمی‌دید، باز هم متحیر می‌شدم که مگه این‌ها واقعی نیست؟! چطور نمی‌بینند؟!
بعداً متوجه شدم وقتی عشق و علاقه و بودن و خواستن و دوست‌داشتن از یک واقعیت عینی یکباره به یک واقعیت خیالی بدل شوند مرز خیال و واقعیت فرو می‌ریزد.
به عنوان مثال شما فرض کنید انسان عاشقی را کشف می‌کنید که از قضا معشوقش شمایید. و این واقعیت را یعنی واقعیت عشق را چنان عظیم می‌یابید که کاملا در برابر عظمتش متواضع می‌شوید. یکباره متوجه می‌شوید این تواضع و آزادی محصول واقعیت عشق نبوده است. چون واقعیتی وجود نداشته است. توهم هم نبوده. فقط حقیقتی را از درگاه خیال تجربه کرده‌ایم. حقیقتی که به واقعیتی عینی در عالم پیوند نخورده و محصول خیالی عمیق و خلقتی تخیلی است.
می‌دونم، یکم فهمیدنش سخته.
باید تمرکز کنید و بهش فکر کنید.
برای همین مثال زدم.
در مثال بالا شما حقیقت عشق را تجربه کرده‌اید. و همین‌طور واقعاً در برابر عظمتش متواضع شده‌اید. ولی آن عشق یک واقعیت عینی نبوده و زاییده تخیل شما و واقعیتی تخیلی بوده است.
و این عجیب نیست که واقعیتی تخیلی منجر به کشف حقیقت شود.
چند روزی است که مجدد با گروهی درگیر مجموعه هری‌پاتر شده‌ایم.
در گروه صحبت از این بود که چه کسانی و چرا این‌قدر با این مجموعه مأنوس شده‌اند. در نگاه اول قطعا کسانی که هنوز تخیل را در حد قابل قبولی در وجودشان زنده نگه داشته‌اند و در سیر زندگی و پیش رفتن در آن تخیل را از دست نداده‌اند، می‌توانند با این مجموعه أنس بگیرند.
و من امروز عمیقاً به این فکر می‌کردم که بعضی از انسان‌ها چطور بدون تخیل زنده‌اند؟! چطور بدون تخیل از هم نمی‌‌پاشند؟!
و چطور من بدون تخیل و فرو ریختن مرزهایش می‌توانستم از آن حادثه عظیم عبور کنم؟!
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۶ خرداد ۱۴۰۰
