دیروز همسرم بریده‌ای از یک کتاب را برایم خواند:
همه اشیاء جان دارند، فقط باید از خواب بیدارشان کنید.
و من در ذهنم به تطبیق ویژگی‌های موجود زنده در وجود اشیاء پرداختم. معتقدم یکی از ویژگی‌های موجود زنده، حافظه است. بایگانی آن‌چه ما خاطره می‌نامیم. آن‌چه به مکان‌ها، لحظه‌ها و اشیاء و اصلا به همه چیز، هویتی منحصربه‌فرد می‌بخشد. کسی را می‌شناختم که به پایان یک رابطه عاشقانهٔ طولانی نزدیک شده بود. در برابر رسیدن به نقطه پایان مقاومت می‌کرد و حتی بعد از عبور از آن هم، باورش نکرد. مادرش برای همدردی با وی، مدام می‌گفت:
می‌دونم، میخ دیوار را هم ببینی، یاد اون میوفتی
حرف تأمل‌برانگیزی بود. در ذهن من چرخید و چرخید و مرا به این نتیجه رساند که مواجهه با بعضی از انسان‌ها، حالا در هر مدلی که باشد، می‌تواند تمام خاطراتت را متأثر از خود کند. چه آن‌ها که مربوط به گذشته هستند و چه آن‌ها که باید در بستر زمان پشت سر گذاشته و در حافظه تبدیل به خاطره شوند. وقتی مادرم بخشی از حافظه‌اش را برای مدتی از دست داد، تمام دنیایم تغییر کرد و مفاهیم، تعاریف تازه‌ای به خود گرفتند. قصهٔ حافظه، قصه مفصلی است و حرف‌های زیادی برای گفتن دارم. شاید روزی گفتم. ولی الان دوست دارم به جمله‌ای که دیروز همسرم برایم خواند فکر کنم. به این که آیا اشیاء هم حافظه دارند؟!
به نظر شما اشیاء هم حافظه دارند؟!
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۷ آبان ۱۳۹۹
پی‌نوشت:
جمله مذکور از کتاب #راهنمای_مردن_با_گیاهان_دارویی از #عطیه_عطارزاده بود. کتابی که تصمیم گرفتم زودتر مطالعه‌اش کنم.
