با مصطفی جلوی قفسه نهضت عاشورا گرم صحبت درباره کتابها بودیم. درباره کارهای علیاصغر علوی صحبت میکردیم که به کتاب گنبد مستجاب رسیدیم. وقتی درباره این کتاب صحبت میکردم آقایی که جلوی قفسه، کنار ما سرگرم ورق زدن کتابها بود جذب توضیحاتی که درباره کتاب میدادم شد و از ما تقاضا کرد که اگر ممکن است کتاب را ببیند. مصطفی کتاب را به وی داد. خیلی باادب و بامحبت به مصطفی گفت: انشاءالله بری کربلا. مصطفی گفت: کربلا که فعلاً... دیگر ادامه نداد و گفت: انشاءالله. مرد گفت در دوران سامری هستیم. موسی رفته کوه طور و ما هم... کتاب را به مصطفی برگرداند. فقط همین یک جلد مانده بود. مصطفی گفت شما بردارید. گفت: من بعداً میام میبرم. فقط یک سؤال دارم؟ شما کارتون چیه؟ همچنان با ادب و عذرخواهی بابت کنجکاویاش صحبت میکرد و گفت کنجکاویام دلایلی دارد. مصطفی گفت: معلم و معمار هستم. پرسید: این کتابها را چرا میخوانید؟! مصطفی دلایلش را گفت. بعد از شنیدن، از جیبش اسکناسهایی بیرون آورد و ورق زد. گمانم این بود که دارد حین گفتگو با ما پولهایش را مرتب میکند. یک پانصد تومانی به مصطفی داد و یکی به من و گفت این پولها از داخل ضریح رسیده و من خادم افتخاری حرم حضرت عباسم. دلم فرو ریخت. اشک در چشمانم حلقه زد. مصطفی هم حال مرا داشت. هردو حسابی غافلگیر شده بودیم. موبایلش را بیرون آورد و آخرین عکسهایش کنار ضریح حضرت عباس را نشانمان داد. حالا من که از ساعت شش مشغول رفتن بودم، حسابی کنار این خادم مؤدبِ «سقای آب و ادب» زمینگیر شده بودم و محو خاطرات و صحبتهایش که بوی رؤیاها و آرزوهایم را میداد. باهم غریبه نبودیم. یک دنیا حرف داشتیم. البته من فقط شنونده بودم. دیرم شده بود. همسرم منتظرم بود. باید باهم جایی میرفتیم. ساعت هفت، بعد از گرفتن شماره و اطلاعات برای قرص و محکم کردن این ارتباط، ازش جدا شدم. شنیدهام حضرت عباس و امام حسین دنبال گرفتارها میگردند تا از آنها دستگیری کنند. به گمانم حتی اگر فرار هم بکنند در پی آنها خواهند بود. شاید آخرش از روی کَرَم دست ما را هم بگیرند و بیرون بکشند از منجلابی که هر روز بیشتر در آن فرو میرویم.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۷ مرداد ۱۳۹۹
