دو قرائت متضاد از حقخواهی در دنیای امروز شکل گرفته است. البته شاید قبلاً هم از همین قرار بوده، نمیدانم. به هر حال انسانهایی که خود را آزاده و حقجو میدانند به دو مسیر متضاد میروند:
اول اینکه بر علیه یک هویت، شخصیت یا تشکیلات و گروه و ساختار موضع بگیرند و این در حالی است که بیشتر در پی تأیید عموم و عوام یا تأیید اکثریتِ غالب هستند چرا که این جمعیت غالب هم علیه آن هویت، شخصیت یا تشکیلات و گروه و ساختار موضع دارند. این تأیید عمومی به نوعی درون آنها حس حقجو بودن و آزادگی را القا میکند و فارغ از به کارگیری دستگاه اندیشه و استدلال و تحلیل وی بوده و صرفا با تأیید عوام و عموم حس مذکور را در درون وی برمیانگیزد. البته گرفتار آمدن در موج جریان عمومی چیز دیگری است.
نوع دوم برعکس است. یعنی چون عوام و عموم از چیزی یا شخص و ساختاری حمایت کرده یا ابراز رضایت میکنند. وی بر علیه آن موضع میگیرد. اینجا القای حس جسارت و دلاوری منجر به توهم حقجویی و آزادگی میشود.
این هردو میتواند انسان را در نظر خویش یا عموم و عوام عدالتخواه و حقجو جلوه دهد. در صورتی که حقجو بودن از شناخت نشأت گرفته، نه از موضع گرفتن در قبال اکثریت، حال له یا علیه. جسارت یعنی آنجا که به حق رسیدی بی ملاحظه و مماشات در آغوش بگیریاش. حال گاهی در مسیر جوش و خروش عموم و عوام و گاه در مقابل این جریان. ولی متاسفانه این هردو سالهاست که در جامعه امروز گاهی ملاک تفکر رادیکال و گاهی ملاک روشنفکری بوده و حتی در مواردی منجر به ملاکی برای انقلاب و انقلابیگری شده است. اما نه هورا کشیدنها و نه مرض تفاوت نباید ما را در پشت پرده وهم گرفتار کند و از دیدار چشم در چشم با حقیقت دور کند. که حقیقت هر چشم باز و بینایی را خیره میکند، مگر مانعی بینشان حائل گردد.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۲ آذر ۱۳۹۹
