نمیدانم چقدر دوست و رفیق اطرافم دارم.
|بوفه کتابفروش|نمیدانم چقدر دوست و رفیق اطرافم دارم.وست و رفیق اطرافم دارم.
باری باید بنشینم و آمارش را دربیاورم.
ولی زیاد هستند. خیلی زیاد.
این رفقا خوب میدانند که من اهل تفریح نیستم.
یعنی رفاقتمان اینطور نیست که باهم بریم بگردیم و مثلاً تفریح به خصوصی مثل خرید، کافهگردی، بازی، پیکنیک، سینما، تئاتر، خیابانگردی، دور دور یا حتی دوچرخهسواری محور باهم بودن ما باشد.
معاشرت و باهم بودن برای من حول گفتگو شکل میگیرد.
من عاشق گفتگو هستم و صحبت کردن و شنیدن بر تمام تفریحات منقول و غیرمنقول اولویت پیدا کرده و تمام آنها زیر سایه پرچم گفتگو قرار میگیرند.
البته یک تفریح منحصر به خودم هم دارم که سالهای دور و درازی است مرا درگیر کرده است. آن هم دیدن و تحلیل کردن است.
دیدن و تمرکز و تحلیل ماهیتهایی که برایم موضوعیت پیدا میکنند. و مهمترین آنها دیدن و تمرکز کردن و مطالعه و تحلیل کردن آدمهاست.
آدمها سوژههای مهمی هستند.
مهمترین سوژهها.
اساسا این تفریح هم که کاملا انفرادی است و بنابراین برمیگردیم به همان معاشرت بر مبنای گفتگو.
چون من جایی به جز کتابفروشی ندارم و تقریباً تمام روز خود را بدون حتی یک روز مرخصی در کتابفروشی سپری میکنم و در واقع کتابفروشی خانه اول بنده است، بیشتر گفتگوها در کتابفروشی یا حوالی آن اتفاق میافتد.
بر همین اساس پارسال تصمیم گرفتم داخل کمدم تغییراتی ایجاد کرده و تجهیزات و امکانات برای پذیرایی از رفقا را کامل کنم. دیروز که در کمدم را باز کردم با حیرت همکارانم مواجه شدم. برای خودم که تغییرات به مرور اتفاق افتاده بود، چیز خاص و ویژهای نبود. ولی حیرت همکارانم به من فهماند که ظاهراً خود کمدم دارد از حالت وسیله بودن به هدف تبدیل شده و میتواند موضوع گفتگو باشد.
البته ناگفته نماند که بعضی از همکاران برچسبهایی مثل شکمو بودن نیز حواله ما کردند و این تن لاغر و نحیف مرا در جایگاهی نشاندند که از ابعادش خارج است. البته از شوخی گذشته، پیش خودمان باشد که بنده کم شکمو هم نیستم و تن لاغر و نحیف هم محصول نخوردن نیست???
به هر صورت از آنجایی که همکاران دور کمد بنده جمع شده و به جز در مقام دستبرد، در جایگاه یک توریست به عنوان جاذبهای توریستی با آن رفتار کردند بر آن شدم عکسی از آن ثبت کرده و در فرآیند تکامل این بوفه که خودم را به یاد بوفههای دوران مدرسه میاندازد، این مقطعاش را به نمایش عمومی بگذارم.
شخصی که ما بهش میگفتیم بابای مدرسه، علاوه بر مسئولیتها و وظایف متعدد و متنوع یک مکان بسیار کوچک(گاهی یک متر در یک متر) را به بوفه اختصاص داده و در آن فضای کوچک هرچه در ذهنت بیاید را موجود میکرد. از ساندویچ ماکارانی و تخممرغ گرفته تا پاستیل و نوشابه و بستنی.
خیلی عجیب بود
مخصوصاً وقتی ما میخواستیم چیزی بخریم و تنهایی بخوریم??
راستی بوفههای مدرسه یادتان هست؟!
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۰
