نفهمیدم چی شد که به جای ایستگاه دانشگاه تهران، ایستگاه انقلاب پیاده شدم. سه روزی هست که حسابی به هم ریخته‌ام. بعد از عمری، هدفون به گوش، آهنگ مورد علاقه جوانیم را گذاشتم و شروع کردم در خیابان انقلاب قدم زدن، شاید این فکر مشوش سامان یابد. چقدر هم حالم خوب شد. رفتم به پانزده سال پیش، سال‌های ۸۳ و ۸۴، چه دوران عجیبی داشتم. خیلی بیشتر از الان خودم بودم. داشتم با خودم حال می‌کردم که جلوی فروشگاه امیرکبیر با آقای دخایی مواجه شدم و ما را به داخل کتابفروشی امیرکبیر دعوت و با یک چایی زمین‌گیرمان کرد. مجتبی به‌نشان، یکی از رفقای کتابیمان هم آن‌جا بود و حسابی با هم گپ زدیم. دیگر از حال و هوای خودم بیرون آمده بودم. بعد از مدتی خداحافظی کردم و راه افتادم به سمت فروشگاه. در راه، وقتی به کتابفروشی کیهان رسیدم، گفتم بگذار دمی هم در کتابفروشی کیهان، روی آن میز و صندلی دنج بنشینم و حسابی خودم را جمع و جور کنم و بعد به کتابفروشی بروم. این‌بار رفقای کتابفروشی کیهان با یک بشقاب جذاب و لیوانی شربت ما را غافلگیر کردند. حالا دیگر خیابان انقلاب، آن خیابان انقلاب پانزده سال پیش نیست. خیلی تغییر کرده، تغییری که من دوستش دارم. به جرأت می‌توانم بگویم این تغییر دوست داشتنی محصول تلاش و خسته نشدن رفقایی است که در این راه از خیلی چیزها دست کشیده و خود را وقف کاری کرده‌اند که من به آن افتخار می‌کنم. کاری که مغفول مانده بود و البته هنوز هم هست. کتابفروشی، شغلی که فقط یک شغل نیست، آغاز یک انقلاب است.
|انقلاب|نفهمیدم چی شد که به جای ایستگاه دانشگاه تهران، ایستگاه انقلاب پیاده شدم. سه روزی هست که حسابی به هم ریخته‌ام. بعد از عمری، هدفون به گوش، آهنگ مورد علاقه جوانیم را گذاشتم و شروع کردم در خیابان انقلاب قدم زدن، شاید این فکر مشوش سامان یابد. چقدر هم حالم خوب شد. رفتم به پانزده سال پیش، سال‌های ۸۳ و ۸۴، چه دوران عجیبی داشتم. خیلی بیشتر از الان خودم بودم. داشتم با خودم حال می‌کردم که جلوی فروشگاه امیرکبیر با آقای دخایی مواجه شدم و ما را به داخل کتابفروشی امیرکبیر دعوت و با یک چایی زمین‌گیرمان کرد. مجتبی به‌نشان، یکی از رفقای کتابیمان هم آن‌جا بود و حسابی با هم گپ زدیم. دیگر از حال و هوای خودم بیرون آمده بودم. بعد از مدتی خداحافظی کردم و راه افتادم به سمت فروشگاه. در راه، وقتی به کتابفروشی کیهان رسیدم، گفتم بگذار دمی هم در کتابفروشی کیهان، روی آن میز و صندلی دنج بنشینم و حسابی خودم را جمع و جور کنم و بعد به کتابفروشی بروم. این‌بار رفقای کتابفروشی کیهان با یک بشقاب جذاب و لیوانی شربت ما را غافلگیر کردند. حالا دیگر خیابان انقلاب، آن خیابان انقلاب پانزده سال پیش نیست. خیلی تغییر کرده، تغییری که من دوستش دارم. به جرأت می‌توانم بگویم این تغییر دوست داشتنی محصول تلاش و خسته نشدن رفقایی است که در این راه از خیلی چیزها دست کشیده و خود را وقف کاری کرده‌اند که من به آن افتخار می‌کنم. کاری که مغفول مانده بود و البته هنوز هم هست. کتابفروشی، شغلی که فقط یک شغل نیست، آغاز یک انقلاب است.چی شد که به جای ایستگاه دانشگاه تهران، ایستگاه انقلاب پیاده شدم. سه روزی هست که حسابی به هم ریخته‌ام. بعد از عمری، هدفون به گوش، آهنگ مورد علاقه جوانیم را گذاشتم و شروع کردم در خیابان انقلاب قدم زدن، شاید این فکر مشوش سامان یابد. چقدر هم حالم خوب شد. رفتم به پانزده سال پیش، سال‌های ۸۳ و ۸۴، چه دوران عجیبی داشتم. خیلی بیشتر از الان خودم بودم. داشتم با خودم حال می‌کردم که جلوی فروشگاه امیرکبیر با آقای دخایی مواجه شدم و ما را به داخل کتابفروشی امیرکبیر دعوت و با یک چایی زمین‌گیرمان کرد. مجتبی به‌نشان، یکی از رفقای کتابیمان هم آن‌جا بود و حسابی با هم گپ زدیم. دیگر از حال و هوای خودم بیرون آمده بودم. بعد از مدتی خداحافظی کردم و راه افتادم به سمت فروشگاه. در راه، وقتی به کتابفروشی کیهان رسیدم، گفتم بگذار دمی هم در کتابفروشی کیهان، روی آن میز و صندلی دنج بنشینم و حسابی خودم را جمع و جور کنم و بعد به کتابفروشی بروم. این‌بار رفقای کتابفروشی کیهان با یک بشقاب جذاب و لیوانی شربت ما را غافلگیر کردند. حالا دیگر خیابان انقلاب، آن خیابان انقلاب پانزده سال پیش نیست. خیلی تغییر کرده، تغییری که من دوستش دارم. به جرأت می‌توانم بگویم این تغییر دوست داشتنی محصول تلاش و خسته نشدن رفقایی است که در این راه از خیلی چیزها دست کشیده و خود را وقف کاری کرده‌اند که من به آن افتخار می‌کنم. کاری که مغفول مانده بود و البته هنوز هم هست. کتابفروشی، شغلی که فقط یک شغل نیست، آغاز یک انقلاب است.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۲۴ شهریور ۱۳۹۹
