نمی‌دونم کی شروع شد.
کی متوجه شدم این انکار به جایی نمی‌رسد.
کی فهمیدم این تلاش هرچند نوعی اصطکاک و به واسطه آن نوعی احساس بودن است ولی تلاشی نافرجام است.
که احساس بودن با بودن تفاوت دارد.
اما از یک جایی شروع شد.
از نقطه‌ای به بعد نه تنها پذیرفتم که من حریف طبیعت نخواهم شد که درک کردم بیرون از آن نبوده و نیستم و نخواهم بود.
من طبیعتم.
تلاش بشر برای رام کردن طبیعت، تلاشی موهوم است.
اساساً سرکشی طبیعت باید با محوری سنجیده شود.
خروج از مداری
که محور و مدار خود طبیعت است.
از آن روز به دامان طبیعت، این معشوقِ عاشق و محبوبِ لایق پناهنده شدم و از هر آن‌چه پیش از آن بودم توبه کردم.
مدتی از آن شروع عجیب گذشت. اصطکاک‌های جذاب بودن و سیل خروشان و پرهیاهو جمعیت مرا بازهم فریفت و باز هم خواهد فریفت.
من یک انسانم
یک انسان طاغی و سرکش
انسانی که شاید روزی توسط معشوقِ عاشق رام شده و محبوبِ لایقی بشم و باشم.
مدت‌ها از آن شروع عجیب گذشته و من خوب می‌دانم که این شروع، گریز دارد ولی پایان خیر.
و من غرق در این شروع بی‌پایان روزی همچون افسانهٔ پروانه‌ها خواهم رفت.
رفتنی که بازگشتی نخواهد داشت.
بودنی که هیچ‌گاه شروعی نداشته است.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۲۳ خرداد ۱۴۰۰
