انتظار

دیگه دنیا برام هیچ جذابیتی نداره

حتی آن کوچک‌ترین درخشش سابق هم از بین رفته

الان فقط به دروازه‌ها فکر می‌کنم

دروازه‌ها، دریچه‌ها، روزنه‌ها

مثل غریقی که باید گه‌گاه سر و صورتش رو به بیرون از آب بکشونه تا نفسش برگرده

دارم شکنجه می‌شم

این نفس‌های جسته و گریخته:

سنگ‌ها

سبزه‌ها

آسمون

کوه‌ها

آب

شب

موسیقی

سکوت

کتاب‌ها

و البته:

آدم‌ها

آدم‌ها

و باز هم آدم‌ها

یک روزی بالاخره از یکی از همین دروازه‌ها عبور می‌کنم و خودم رو از این باتلاق بیرون می‌اندازم

اون وقت دستهامو باز می‌کنم و یک نفس عمیق می‌کشم

نفسی که پر باشه از عطر شب و سکوت و سبزه و تو

تویی که دیگه بوی خاک نمی‌دی

تویی که دیگه مثل آتیش زبونه نمی‌کشی

تویی که دیگه برای لمس عطر تنت نیازی به دروازه‌ها و دریچه‌ها و روزنه‌ها نباشه

یک روزی از یکی از همین دروازه‌ها عبور می‌کنم و با تو یکی می‌شم

تویی که پشت این در، منتظر ایستادی

#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش

یک #کتابفروش۲۴ساعته

۰۳ اردیبهشت ۱۴۰۰