همه‌اش در چند دقیقه اتفاق افتاد.
درست از لحظه‌ای که خبر مرگ خانم جعفری شوک‌زده‌ام کرد تا لحظه‌ای که به یاد تصادف سجاد افتادم.
من مرگ را خوب می‌شناسم.
این را می‌دانم که پایان نیست. این که فقدان نیست. این که فی‌نفسه هیچی نیست به جز دروازه‌ای برای عبور.
اما گاهی انسان غفلت می‌کند.
حادثه‌ها گاهی تعادل انسان را بر هم می‌زنند و من با خبر مرگ خانم جعفری به هم ریختم و تا زمانی که به یاد سجاد و تصادفش نیفتادم در حال خودم نبودم.
گریستم
عمیق و شدید
سال‌ها بود که این چنین نشکسته بودم
این چنین در سکوت زار نزده بودم
چهره مهربونش از پیش چشمانم محو نمی‌شد
باور نمی‌کردم و این ناباوری باعث شد زمانی سنگین را برای پذیرش واقعیت پشت سر بگذارم
آدم هرچه دایره ارتباطاتش وسیع‌تر و پیوندهای عاطفی بیشتری داشته باشد باید از دست دادن‌های بیشتری را تجربه کند.
دردهای بیشتر و سنگین‌تری را
همیشه لبخند به لب داشت
با آن چهره مهربونش در کتابفروشی سراغ مرا می‌گرفت
تک تک کلماتش پر از شور و محبت بود
مخلص بود
زلال
انرژی عجیبی در وجودش بود که مثل طوفان مرا در بر می‌گرفت
شاید به این دلیل مرگش را باور نمی‌کردم که خیلی بود
پر رنگ و محکم
هنوز هم هست
این‌ها را به سه دلیل می‌نویسم
اول برای این که فاتحه و صلوات و نمازی برایش بخوانید و یادش کنید
ندا جعفری قدوسی فرزند علی
دوم این‌که اگر همین چند خط را نمی‌نوشتم منفجر می‌شدم
سوم این‌که برای سجاد عزیز دعا کنید
سجاد چند روز پیش زنگ زد تا ببینه چند نفریم و خوراکی بگیره و مثل همیشه بیاد کتابفروشی دور هم باشیم.
متاسفانه در راه تصادف کرد و الان در آی‌سی‌یو است.
عکس مربوط به عروسکی تنها در ویترین کتابفروشی‌ست
عروسکی که تمام روز را به انتظار آفتاب می‌نشیند
خانم جعفری خالق چنین عروسک‌هایی بود
اسلاید بعدی هم یکی از پیام‌های ایشون به بنده است
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۲۸ خرداد ۱۴۰۰
