همان‌طور که گفتم، مصطفی را مدت‌هاست می‌شناسم.
اما از وقتی جلوی کتابفروشی مستقر شده و هر روز از مصاحبت کلامی و چشمی و حسی با وی بهره می‌برم و از همه مهم‌تر موسیقی‌اش، این نوای بی‌شکل و بی‌صورت که عقل را پشت سر گذاشته و مستقیم بر عمق روح آدمی می‌نشیند را می‌شنوم؛ علاقه و دلبستگی‌ام به وی چند برابر شده است.
این شمایل جدید هم تازه ساخته و این‌جا برای اولین‌بار از آن رونمایی کرده است:
پسری که روی ماه نشسته و با این که مهتاب نور راه شب‌پیمایان است ولی باز بر ماه هم با شمعی در دست به اعماق تاریکی خیره شده است.
منتظر است.
می‌ترسم مصطفی فردا دیگر نیاید.
امیدوارم بالاخره مرا از این‌جا با خود ببرد.
منی که سال‌هاست لابه‌لای کتاب‌ها، خیره به عمق تاریکی، خویش را به انتظار نشسته‌ام.
امیدوارم مصطفی مرا از این‌جا ببرد.
شاید در سازش پنهان شدم و برای همیشه از این‌جا رفتم.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۰۱ اردیبهشت ۱۴۰۰
