بارون شدیدی میومد
گوشه خیابون منتظر بود تا ماشینی بیاد و سوار بشه
اون روزها هنوز موبایلی وجود نداشت
دیگه انتظارش سر اومده بود
چند روزی می‌شد که خبری از نامه نبود
کلافه بود و غمگین
بالاخره ماشینی جلوش بوق زد
شیشه‌های ماشین به خاطر بارون بالا بود
برای همین بلند فریاد زد:
- آزادی
تلاشی شایسته برای رسوندن صداش به گوش راننده
آن هم میان ازدحام چهارراه ولیعصر که با صدای بارون درهم آمیخته بود
ماشین توقف کرد
در کمال ناباوری سوار شد
شیشه‌ها بخار گرفته بود
می‌خواست شیشه رو تمیز کنه تا بیرون رو نگاه کنه
ولی دلش نیومد
نورها پشت شیشهٔ بخار گرفته همچون یک شاهکار هنری جلوه‌گری می‌کردند
عاشق نور بود
مخصوصاً وقتی چشم‌ها گریان یا تار می‌شن و مرز نور و تاریکی مبهم‌تر میشه
شیشه رو تمیز نکرد
ولی خیره شد به شیشه
انتظارش رو فراموش کرده بود
اصلا یادش رفته بود کسی هست که ممکنه نامه‌ای ازش سر برسه
محو ابهام نورها و شکوه مبهم تاریکی شده بود
انگار انتظارش برای دیدن این قاب جادویی و غرق شدن در جلوه‌گری و رقص نورها بود
ماشین پشت چراغ قرمز ایستاد
دختری که پیراهنی بلند و مردانه به تن داشت
پشت قاب پنجره توقف کرد
با نوک انگشتانش روی شیشه لبخندی کشید و رفت
جادو تکمیل شده بود
جادوی نامه‌های سرگردان
و غریبه‌هایی که محتوای نامه‌هایشان برایشان
از مخاطب نامه‌ها مهم‌تر است
و عشقی که از معشوق مستغنی‌ستاندوه رنگ باخته
و طلسم جادویی انتظار
توسط جادوی حضور شکسته شده بودبه راننده گفت چقدر تقدیم کنم؟!
راننده گفت هرچقدر که همیشه می‌دی
گفت من هیچ وقت تاکسی سوار نمی‌شم
راننده گفت پانزده تومان
داد و تشکر کرد و پیاده شد
هنوز بارون میومد
شروع به قدم زدن کرد
نمی‌دونست کجا می‌ره
چون دیگه مقصدی نداشت#قصه_های_سرگردان
۰۵ اردیبهشت ۱۴۰۰او
اندوه رنگ باخته
و طلسم جادویی انتظار
توسط جادوی حضور شکسته شده بود
به راننده گفت چقدر تقدیم کنم؟!
راننده گفت هرچقدر که همیشه می‌دی
گفت من هیچ وقت تاکسی سوار نمی‌شم
راننده گفت پانزده تومان
داد و تشکر کرد و پیاده شد
هنوز بارون میومد
شروع به قدم زدن کرد
نمی‌دونست کجا می‌ره
چون دیگه مقصدی نداشت
#قصه_های_سرگردان
۰۵ اردیبهشت ۱۴۰۰
