+ ببخشید اینجاکه فیلم گرفتین کجای تهرانه؟
- حاشیه تهران، حوالی شهریار، ما حاشیه نشین هستیم.
+ حاشیه و غیر حاشیه نداره جناب، همین که کاخ نشین نیستین خدارو شکر کنید.
عذر میخوام قصد فضولی ندارم، به جهت اینکه قراره خودمونم به زودی در حاشیه ی شهر شروع به زندگی کنیم میپرسم، سخت نیست هرروز رفت و آمد؟
- در مبنا و مبانی سخت است
اما برای من سختتری وجود دارد که تمام سختیها را آسان میکند
و آن سختتر: ساختن خود در بستر زمان و محدوده زمین است.
+ جواب خوبی بود.
سپاسگزارم?
- مخلصیم
این گفتگوی امروز صبح بنده با یکی از دنبال کنندگان بزرگوار صفحهام بود. کسانی که از نزدیک مرا میشناسند خوب میدانند که به قول خودشان در هر شرایطی سرخوشم. یادم میآید وقتی دایی بنده مرا میدید، آواز سر میداد که:
خوش به حال دیوونه که همیشه خندونه
البته همیشه خندان نیستم، همیشه خندان بودن را هم نقد میکنم اما دوست دارم و تلاش میکنم هیچوقت عبوس نباشم. ولی این موضوع صحبت امروزم نیست. موضوع صحبتم چیزی است که در برابر آن تمام سختیها را پشت سر میتوان گذاشت. حال عبوس و غُر زنان یا بانشاط و ساکت. نه اینکه دیگر سخت نباشند. بلکه قابل عبور هستند. چندی پیش درباره امید نوشتم. امیدی که تحرک آفرین است. همانطور که امید و تحرک کنار هم قرار میگیرند. خودسازی و جامعهسازی هم کنار هم قرار میگیرند. اگر خاطرتان باشد شعاری داشتم:
#سکوت_انقلابی_طبیعت
خیلیها از این شعار انفعال و بیمسئولیتی اجتماعی را برداشت میکردند. آنها احتمالاً طبیعت را خوب نشناخته بودند.
من عمل را تبدیل به شعار کرده بودم، نه این که تلاش کنم شعار را به عمل بیانجامم. که البته در صورت دوم هم شعار برای همین است. برای تحقق بخشیدن به عمل. متن بالا، مثل پیکسلهای روی کیفم هم، عملی است که به شعار تبدیل شده و هم شعاری که محقق خواهد شد، انشاءالله
این دو پیکسل باید کنار هم باشد. چرا که او هست و ما باید از خودمان شروع کنیم تا کنار او قرار بگیریم.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۷ آذر ۱۳۹۹
