بنده در خانهای در مرکز نظامآباد متولد شدم. و شرایط زندگی ایجاب میکرد که زندگی و کار در محلههای مختلف تهران را تجربه کنم. سرآسیاب دولاب، ونک، پیروزی، تهرانپارس، شمیراننو، خاکسفید، اوقاف، سراج، حکیمیه، نارمک، تسلیحات، قنات کوثر، انقلاب، بلوار کشاورز
در واقع یک گردشگر بودم که در محدوده تهران چرخ میزدم.
جدای از اینکه این سبک زندگی باعث شد هیچگاه به ماندن در مکانی خو نگرفته و همواره آماده رفتن باشم، در سالهای نوجوانی در محلههایی که آدمهای لات و لوت زیادی داشت، چیزهای زیادی یاد گرفتم. البته به علت سختگیریهای شایسته مادرم در تربیت و کنترل و نظارت مداوم او، هیچگاه با آدمهای خلافکار جوش نخورده و همواره در دایرهای حفاظت شدم و از نفوذ رفقای به قولی ناباب مصون ماندم. مادرم خود را تمام و کمال وقف محافظت از ما کرده بود. آخر هم موفق شد مرا در دایره رفقایی وارد کند که هرچند مقطعی و گذرا، اما به شدت در زندگیام تأثیرگذار بودند. شاید بعداً درباره تک تک این رفقا نوشتم. حال موضوع چیزهایی است که در آن محلهها از هممحلیها یاد گرفتم. یکی از آنها این نکته خاص و طلایی بود که:
دعوا به زور و بازو نیست، به جرأت است.
البته در این جمله به جای جرأت از لغت دیگری استفاده میشد. جملهای که بعداً و به مرور در دعواهای بیشماری که دیدم و در مقطعی در بسیاری از آنها شرکت داشتم، به طور عملی و به وضوح درکش کردم. البته بعدتر با سؤالهایی مثل جرأت یا حماقت؟! و تأثیر نیت در دو عمل کاملاً مشابه در ظاهرِ عمل، تکمیل و تکمیلتر شد. لغت دعوا هم بعدتر به هر نوع تقابلی تعمیم داده شد. حالا خوب میدانم که قدرت مادی به عنوان یک ابزار، شایسته توجه است، ولی به عنوان ملاکی برای برتری نمیتوان رویش حساب کرد. جرأت، مقاومت، هوشیاری، آگاهی، آرمان و عقیده فاکتورهایی به شدت تأثیرگذارتر در تعیین دست برتر میدان مبارزه و تقابل هستند.
چون موضوع این نوشته سیاسی نیست به ریشه عمل این جوان پِرویی در اعتراضات اخیر مردم طرفدار رئیسجمهور مستعفی پرو و انفعال نسبی نیروهای امنیتی کشور پرو کاری نداریم و صرفاً از تصویری که یک هنرمند پرویی ثبت کرده برای همنشینی کنار متن بهره میبرم.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۲ آذر ۱۳۹۹