عکسهای بیهوا را خیلی بیشتر از عکسهای باهوا دوست دارم.
هرچند ژستها هم خیلی دوست داشتنی و در نوع خود قابهای بیمثالی از انسانها را به نمایش میگذارند ولی عکسهای بیهوا نوع دیگری از بودن را در بستر زمان فریز میکنند.
همه ما از دیدن عکسهای بیهوای خودمان بیشتر لذت میبریم و حتی اگر بد هم افتاده باشیم با حس و حال متفاوتی به آنها نگاه میکنیم. چون این عکسها بیشتر از آینهها خود ما را به ما مینمایانند. ما طوری به این عکسها نگاه میکنیم که گویی برای اولین بار است که خودمان را از بیرون مینگریم.
خیلی خوبه که کسی را همراه خود داشته باشید تا از این نوع عکسها از شما بگیرد.
من سپهر و حسن را دارم.
بعد از هر دیدار که عموماً در طبیعت اتفاق میافتد مجموعهای از عکسهای بیهوا را به من هدیه میکنند. عکسهایی که برای مدتی طولانی مرا درگیر خویشتن میکنند.
خداروشکر میکنم که سپهر و حسن از آینه هم بیشتر مرا به خودم مینمایانند و این ویژگی محدود به عکسهای بیهوا نبوده و همین ویژگیست که آنها را در زمره نابترین رفقای زندگیام قرار داده است.
همه ما باید کسانی را داشته باشیم که برایمان به مثابه عکاسهایی باشند که عکسهای بیهوا از ما ثبت میکنند.
عکسهایی که ما را بیش از پیش به خویشتن عرضه کرده و جزئیاتی پیچیده در پردهها را به ما مینمایانند.
عکس اول را سپهر و عکس دوم را حسن در سفر اخیرمان به ارتفاعات تهران، بیهوا، از من ثبت کردهاند.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۷ خرداد ۱۴۰۰

