داخل اتوبوس نشسته‌ام.
هوا مطبوع و جاده خلوت و چراغ‌های روشن در تاریکی شب جلوه ویژه‌ای به مناظر دور و نزدیک داده‌اند.
ذهنم از مطالعه زیاد و انباشت اطلاعات در بازه زمانی محدود آشفته شده است.
زین سبب امروز مطالعه تعطیل بود.
البته اندکی مطالعه داشتم.
ولی می‌توان گفت یک روز بدون مطالعه را سپری کرده‌ام.
بغل دستی‌ام داخل اتوبوس به حدی خسته است که مکرر خوابش برده و سرش به مرور روی شانه‌ام قرار می‌گیرد. از خواب می‌پرد، خودش را جمع و جور می‌کند و دوباره از اول. دوست دارم بهش بگم خودت رو اذیت نکن و سرت را روی شانه‌ام بگذار و بخواب. نمی‌دانم چرا نمی‌گویم. البته دفعات اول که عذرخواهی کرد گفتم راحت باش. ولی راحت نیست. خسته و خواب‌آلود است.
چشمان من هم از شدت بی‌خوابی کاملا قرمز شده است. ولی جاده برایم جذابیت‌هایی دارد که مجال خواب نیست. مگر این که بیهوش شوم.
درسته که امروز مطالعه نکردم. اما با آدم‌های زیادی درگیر بوده‌ام. با بعضی گفتگو کرده‌ام. بعضی را مورد پژوهش و مطالعه قرار داده‌ام. با بعضی هم نه به عنوان کتابفروش که صرفا از جایگاه یک فروشنده که قرار است عنوان کتابی را برای مشتری بیابد، مواجهه داشته‌ام.
آدمها را دوست دارم.
همه آدمها را.
حتی آن‌هایی که هیچ‌گونه تواضعی را در من برنمی‌انگیزند.
من از روزهای بدون آدمها می‌ترسم.
حقیقتش علاقه‌ام به کتاب‌ها هم از علاقه‌ام به آدمها نشأت می‌گیرد.
کتاب‌ها حاصل رقص آدمها روی ورقه‌های سفید کاغذ هستند. رقصی که در آزادانه‌ترین وضعیت اتفاق می‌افتد. آدمها خود را روی کاغذ می‌پاشند. لخت و برهنه. فقط باید پا روی کلمه‌ها گذاشته و به آن سوی کاغذ قدم بگذاری تا آدمها را تمام و کمال بازیابی. برهنه و درخشان. همچون روزی که خلق شده‌اند. پیش از هبوط. در سرزمینی که ما نامش را بهشت گذاشته‌ایم.
آدمها را دوست دارم.
بی هیچ شائبه‌ای.
#یادداشتهای_روزانه_یک_کتابفروش
یک #کتابفروش۲۴ساعته
۱۹ اسفند ۱۳۹۹
