فقط به اندازه‌ی سفر در خواب شاهرخ مسکوب کتابِ نخوانده دارم. در این روزهای قرنطینه، تمام چیزهایی که قرنطینه کرده بودم را بیرون آوردم و سعی کردم خودم را به نحوی با آن‌ها سرگرم کنم. کتاب‌های نخوانده، درس‌های عقب افتاده، سایت‌هایی که مدت‌هاست بازدید نکرده‌‌ام و فیلم‌های دیده نشده. من با قرنطینه مشکلی ندارم. درآمدی ندارم و در خانه‌ی پدر و مادرم زندگی می‌کنم. و با در خانه ماندن خیلی خوب کنار می‌آيم چرا که تنها بودن را خوب یاد گرفته‌ام. اما چیزی که این روزها بیش از هرچیزی مرا نگران و رنجیده می‌کند کسانی‌اند که زندگی مادی و معنویشان به بیرون از خانه وابسته است. مانند آن است که پرنده‌ای را در خانه حبس کنی. گوشه گیری و افسردگی حداقل بلاهایی است که برسرش ممکن است بیاید. و از آن طرف مدیا وشبکه‌های اجتماعی که هر نوع اخباری را می‌توان در آن دنبال کرد. هرچه را که دوست داشته باشی را دنبال می‌کنی و اطلاعات و داده‌های زیادی را از آن می‌توانی کسب کنی. اگر طرفدار قرنطینه هستی می‌توانی تذکرها و تجربه‌های شخصی(!) آدم‌هایی را ببینی که با بیماران ارتباط نزدیک و دور داشته‌اند. و استرس و نگرانی‌هایی که به طور باورنکردنی خیلی خوب منتقل می‌کنند. از طرفی اگر کرونا را جدی نگرفته‌ای و مخالف قرنطینه‌ای، اشخاص زیادی را پیدا می‌کنی که برای اثبات این که کرونا جدی نیست، دست به هرکاری می‌زنند. از قدم زدن در خیابان‌ها گرفته تا دست دادن و روبوسی با اشخاص و اشیا!
موضوع این است که قرنطینه‌ی سراسری برای همه را نمی‌توان اجبار کرد. چرا که خیلی‌ها برای به دست آوردن نانی برای یک روزشان نیاز به بیرون رفتن دارند، نیاز به حضور در جامعه دارند تا بتوانند برای یک روز بیشتر زنده بمانند یا بهتر زندگی کنند! این دسته در درجه‌ی اول نیاز به حمایت دولت و بعد از آن مردم دارند. تا بتوانند دراین شرایط حداقل مثل گذشته‌شان زندگی کنند.
اما قرنطینه می‌تواند فرصتی برای تغییر باشد. تا بتوانیم خودمان را بهتر بشناسیم و پیدا کنیم. از گذشته‌های دور تاکنون انسان‌های کوچک و بزرگ زیادی بوده‌اند که خود را با خودشان تنها گذاشته‌اند تا آن «من» معروف را پیدا کنند و به نوعی به خودشناسی برسند. همانطور که مولانا می‌گوید:
از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود
به کجا میروم آخر ننمایی وطنم
شعارگونه است که اینطور سخن بگوییم اما اگر به حداقل‌ها نیز چنگ بیاندازیم، می‌توانیم به نوعی خودمان را با این پرسش امتحان کنیم: چقدر دوام آورده‌ام؟
به هر حال این روزها جمله‌ای که بیشتر از هرچیزی از دیگران می‌شنویم این است: «در این شرایط بهتر است تحمل کنیم و راه حل بهتری وجود ندارد.»
آری، باید تحمل کرد. کمک کرد. زیرا که باید از وطن پاسبانی کرد. ای کاش وطن نیز از ما پاسبانی می‌کرد.
