هنگامی که دست علی(ع) در میان دست پیامبر(ص) بالا میرفت، مهمترین انشقاق تاریخ بشریت، یعنی دوگانه حق و باطل، به حساسترین نقطهی خود رسید...

غدیر، روز معرفی تمامِ خیر بود، اما در همان لحظات، تمامِ شر نیز شکل گرفت. اصلاً این سنت الهی است؛ با هر خیری، شری واجب! خیر، آنجا اثرگذار میشود که در تقابل با شر قرار بگیرد وگرنه در نبود این تقابل، تکاملی اتفاق نمیافتد.
به گمانم فلسفه ولایت هم همین باشد؛ انسان مختارِ دارای آزادیِ فکر و عمل، باید در میانهی دعوای خیر و شر، ولایت یکی از این دو را بپذیرد؛ نه تنها اجباری در این مسیر وجود ندارد، بلکه اصلاً ولایت خیر انسان را به استفاده از ابزار اختیار دعوت میکند تا خود سرنوشت خویش را انتخاب کند. در این راه هیچ عجلهای هم ندارد؛ از غدیر تا ظهور منتظر میماند تا انسانِ ناآگاه به آگاهی برسد؛ آنقدر آزمون و خطا کند تا بالاخره به فطرت خود بازگردد و نیاز خود به خیر مطلق را درک کند.
در طرف مقابل اما ولایت شر در پی ایجاد انحصار است؛ شر میداند که بدون شک بازنده این رقابت است، پس تمام تلاشش را به کار می بندد تا مانع ایجاد رقابت شود. او با حقههای فراوان، روشنی را به تاریکی تبدیل میکند تا ابزار اختیار را از انسان بگیرد و او را از گرایش به خیر بازدارد.
اما نکته جالبتر اینجاست:
امام (ولی) خیر، هم امام انسانهای خوب است هم امام انسانهای بد؛ او وظیفه دارد حتی پیروان ولایت شر را نیز هدایت کند. ولی معصوم امام همه انسانهاست. مصداق این جمله را میتوانید در جنگهای امیرالمومنین(ع) و یا در عاشورا ببینید؛ ولیِ خیر، پس از جنگ برای دشمنانی که به دست خود کشته است هم اشک میریزد؛ او هرگز برای از دست دادن حکومت اشک نریخته اما برای گمراهی انسانهای پیرامونش همواره غصهدار است!
به راستی که رابطه امت-امام بسیار فراتر از رابطه ملت-حاکم است؛ رابطه امت-امام محل تلاقی عقل و عشق است و بنیانش اختیار و آزادی در انتخاب؛ حال آنکه اصولاً در حکومت حاکم جبری نهفته است.
بگذریم...
امروز اگر به استناد جمله «علی مع الحق و الحق مع علی» در طرف حق ایستادهایم، باید اصول زندگی در جامعهی تحت ولایت خیر را بیاموزیم و درک کنیم؛
باید بدانیم که در این جامعه حیاتیترین اصل، رشد و تکامل انسان هاست و این رشد و تکامل حاصل نمیشود مگر در سایه تضاد و گفتوگو؛
گفتوگو گمشدهی جامعهی امروز ماست!
پس بیاییم مانند ولی معصوم، وجود «دیگری» را به رسمیت بشناسیم و آنوقت باطن مختار و آزاد انسانها را به سوی خیرِ مطلق فرابخوانیم...