چند روز پیش داشتم کتاب «در روزگار آلودگی» که توسط «پائولو جوردانو»، رماننویس مشهور ایتالیایی، در همین ایام کرونایی نوشته شده است را میخواندم. نویسنده در این کتاب با زبانی ساده و روان و البته مختصر و مفید درباره مطالب علمی و اجتماعی مرتبط با کرونا، قرنطینه و سایر مسائل این روزهای جهان سخن میگوید. این کتاب در همین روزها به چندین زبان ترجمه و در سطح جهان منتشر شده است.

در صفحات پایانی کتاب، جوردانو مینویسد:
« ...ناگهان وضعیت عادی، مقدسترین چیزی شده که داشتهایم؛ هرگز اینقدر به آن اهمیت نداده بودیم و اگر خوب در خود بنگریم حتی نمیدانیم وضعیت عادی چیست: چیزی است که میخواهیم پسش بگیریم...».
وقتی این جملات را میخواندم، به فکر فرو رفتم...
راست میگفت!
انسانهایی که تا دیروز تمام تلاششان این بود که متفاوت و غیرعادی باشند، امروز در آرزوی عادی بودن زندگی میکنند...
حالا دیگر شرایط غیرعادی، عادی شده و اگر به شرایط عادی برگردیم، اتفاقی غیرعادی رخ داده است!
این خاصیت انسان است؛ تا وقتی چیزی را دارد، برایش اهمیتی قائل نیست، اما به محض اینکه همان را از دست بدهد، زمین و زمان را بهم میریزد تا پسش بگیرد...
میخواهم کرونا را در چند جمله توصیف کنم:

کرونا، یک جعبه مدادرنگی ۲۴ رنگ در دست یک بچهٔ ۳ ساله است؛ صفحههای خالی ذهنمان را صبح تا شب خطخطی میکند تا باعث رشدمان شود...

کرونا، یک ماژیک فسفری پررنگ در دست یک دانشآموز پشت کنکوری است؛ داشتههای مهممان را هایلایت میکند تا به آنها بیشتر توجه کنیم...

کرونا، یک کلنگ در دست یک کارگر تازهکار است؛ محکمترین ضربههایش را به ستون ساختمان کهنهٔ افکار اشتباهمان وارد میکند تا ویران شود...

کرونا، یک قاب عکس قدیمی در دست یک پیرمرد ۷۸ ساله است؛ اشکمان را در میآورد تا ارزش خاطرات خوش گذشته را یک بار دیگر به یاد بیاوریم...
به خودمان بیاییم!
کرونا یک تلنگر است؛
البته برای آنها که فکر کنند...