عاشورا، الهامبخشترین سناریوی تقابل همیشگی حق و باطل است. وقتی از اهمیت تاریخی و وضعیت سرنوشتساز روزهای منتهی به عاشورا آگاه شویم، معنای «کل یوم عاشورا» را درک خواهیم کرد.

بیایید با هم مرور کنیم:
آنجا که ولایت خیر در منزویترین حالت خود قرار دارد و گفتمان غالب جامعه، خوانشِ مطلوب ولایت شر است، چارهای جز «خروج» و «قیام» علیه وضع موجود نمیماند؛ حتی اگر به قیمت جان خودت و عزیزترین کسانت تمام شود.
حکومت شر بیعت میخواست؛ به هر قیمتی که شده. او به تأیید و همراهی ولیِ خیر نیاز داشت تا مشروع شود؛ حاکم شر به هیچ عنوان تحمل وجود ولیِ خیر در جامعه را نداشت و هدفش حذف امام بود، اما برای بستن دهان مردم هم که شده به این بیعت -حتی نمایشی- نیاز داشت و از آنجایی که به عنوان حاکم، جان و مال مردم را در اختیار خویش میدید، آخرین راه حل مشکل را تهدید به مرگ و گرفتن جان خارجشدگان از بیعت میدانست.
در آن سو اما ولیِ خیر در یک دوگانه تاریخی قرار داشت:
۱- قبول بیعت و مرگ تدریجی (زندگی با ذلت)
۲- خروج از بیعت و مرگ عزتمندانه
او در پی کسب قدرت و منافع شخصی نبود؛ هدف اصلی امام از خروج علیه حکومت -همانطور که خودش میفرماید- حفظ دین و اصلاح جامعه بود. امام در برابر خوانشی از دین میایستد که آزادی و اختیار را از جامعه گرفته و آن را از راه تحریف و به وسیلهٔ مادیات به بردگی فکری کشانده است.
امام ترسی از مرگ در راه عقیدهاش ندارد، عزتمندانه پای حرفش میایستد، خارج از دایرهٔ بیعتکنندگان میماند و هزینهٔ این خروج را هم میپردازد؛ چرا که بیعتی عاشقانه، آزادانه و مختارانه با خدایش بسته است و حاضر نیست آن را با هیچ چیز عوض کند.
فریاد امام در عاشورا «آزادگی» است.
حسینی که میتواند تا همیشهٔ تاریخ، چراغ راه آزادگان عالم باشد، این حسین (ع) است؛ نه آن حسینی که جسمش پارهپاره شد و به طرز مصیبتباری شکست خورد؛ حسینی که برخی ساختهاند، نه تنها موجب حرکت و آزادگی نمیشود، بلکه مایهٔ یأس و افسردگی است؛ حسین (ع) مظلوم بود، اما یک مظلوم «قهرمان»!
°
حسینی بودن تنها به گریستن نیست؛ بلکه به عمل است!
اگر ادعای حسینی بودن داریم و به «کل یوم عاشورا» معتقدیم، باید زیر بار هیچ بیعت مفسدانه و ذلتمندانهای نرویم؛ باید در برابر بردگی و بیعدالتی بایستیم و از بازی ستمگران و انحصارطلبان خارج شویم.
برای شروع هم جای دوری نروید! آزادگی و مبارزه با ظلم و بیعدالتی از خانهمان، محلهمان و جامعهمان شروع میشود...
یادمان باشد اگر چیزی را تغییر ندهیم، یعنی همان را انتخاب کردهایم!
حسین را ز مرامش شناختن هنر است / حسین دیگری از نو نساختن هنر است!
والسلام.