وقتی بچهها هنگام بازی کردن، یک نفر را از جمعشان بیرون میاندازند، معمولاً اتفاق خاصی نمیافتد؛ اما وقتی دو نفر را بیرون میاندازند، اوضاع فرق میکند؛ آن دو نفر، درد مشترک پیدا میکنند و همین کافیست برای شروع یک عمر رفاقت...
کشتی Fortune در حال حرکت به سمت ونزوئلا
حال و هوای این روزهای جهان هم شبیه همین بازی بچهگانه است؛ یک عده قلدر که خودشان را گردانندگان دنیا میدانند، ایران و ونزوئلا را از بازی بیرون انداختهاند و حالا میبینیم که همین بیرون ماندن، باعث دوستی و همبستگی عمیق این دو کشور شده است...
جالبتر اینجاست که این دوستی، بازی آن گردنکلفتها را هم بر هم زده و تمام معادلاتشان را باخت-باخت کرده است!
حالا ایران چند کنش مهم و راهبردی انجام داده:
اولاً، زمین بازی را از خلیج فارس به دریای کارائیب برده تا بگوید هر دیدی، بازدیدی هم دارد! [اگر آمریکا در خاورمیانه دنبال مزیت استراتژیک است، ایران هم این مزیت را در حوزهی کارائیب میخواهد...]
دوماً، برای کمک به یک دوست در آن طرف جهان - بیخ گوش دشمن شماره یک! - امکاناتش را روانه کرده تا به سایر دوستان استراتژیکِ دور و نزدیک بفهماند که «بُعد منزل نبوَد در کمک ایرانی!».
سوماً، محموله را چراغ روشن فرستاده تا نشان دهد برای اسکورت پنج نفتکش غول پیکر، نیازی به ناو و ناوچه و هلیکوپتر نیست؛ فقط با یک «پرچم» میشود دزدان دریایی کارائیب را دور نگه داشت!
چهارماً، نام اولین کشتی را #بخت (Fortune) گذاشته تا به همه ثابت کند تنها راه خوشبختی یک ملت، حفظ استقلال و اقتدار و همبستگی با دوستان است...
پنجماً، هزینهی این محموله را به جای دلار، با طلا حساب کرده تا اعلام کند که أیها الناس! دوران آقایی دلار، دیگر تمام شده است!
اگر بخواهم لیست کنم، دهها کنش راهبردی دیگر هم در دل این اقدام بینظیر و تاریخی نهفته است اما به نظرم همین پنج مورد هم کافیست تا تفاوت دیپلماسی #اقتدار با دیپلماسی #التماس برای همگان روشن شود...