
از فردی بسیار متنفر بودم.
امروز چون فکر و ذهنم خلوت بود، یادش افتادم.
خاطرم آمد که چه ویژگیهای مزخرفی داشت، که با هرکدامش روان من و بقیه را بارها به بازی میگرفت.
قضاوت های بسیارش. آدمی بود که خودش را در هر حالتی، در هر موردی، بهتر از هرکسی میدید.
وقتی در بحث و جدلی قرار داشت، حق را دو دستی تقدیم خودش میکرد، و هیچ گوش شنوایی برای شنیدن انتقادات دیگران نداشت.
در زندگیام خودخواهتر از او تا به حال ندیدم. هر موضوعی که رخ میداد، شیپوری برمیداشت، و دیگران را به عنوان مقصر اعلام میکرد.
امروز که اندکی فکر و ذهنم خلوت بود، در آینه دیدمش. یاد روزی افتادم که در طبقهی ٢٠ام برجی که طبقهی ٢١امش تازه بنا شده، به پایین پرتش کردم.
وقتی که یاد آن روز افتادم، دوباره آینه را نگاه کردم. و این بار خودم را دیدم.
خودم را، با یک لبخند.