
روزهایی در زندگیام بود که از فرط خستگیِ ناشی از دست و پا زدن در سختیهای اطرافم، دلم میخواست سرم را بکوبم به دیوار. به رسم قدیم که با مشت و لگد میافتادند به جان تلویزیونها، تا شاید دوباره کار کند.
کسی هم نبود تا حرفی به او بزنم، تا اندکی بار این مغز را کم کنم. البته بودها! بودند افرادی که میشد با آنها حرفی زد، و کمکی خواست؛ اما خودم دل و دماغ حرف زدن نداشتم.
همچنین متنفر بودم و هستم، از حرف زدن دربارهی مشکلات. چراکه باور دارم به لزوم شریک کردن دیگران در شادیها و شریک نکردنشان در مشکلات و سختیها.
به هرحال در بعضی مواقع آدم باید از خودش هم استفادهای کند. نمیشود که همه سختیها را به اسم دردودل هوار کنیم روی سر بقیه، و یک گوشه بنشینیم به تماشای حل شدن مشکلات خویش توسط آنها.
اینطور نیست! هیچوقت نبوده و نخواهد بود. مشکلات تمامبشو نیستند. پس وقتی به خودمان نزدیکتر شدیم، طوری میتوانیم آنها را حل کنیم، گویی هیچوقت اتفاق نیفتادهاند.