تا این لحظه، هرروزش را کنارم بودی، و در هر تصمیم، پشتیبانم.
ما حتی وقتی در مرز باختن هم گرفتار شده بودیم، باز با کشمکش درونیمان جنگیدیم.
ما از این جنگیدن چیزها آموختیم.
فهمیدیم که در این بحبوحهی تفاوت و اختلافها، دوری و نزدیکیها، دوستی و دشمنیها، میشود به جای خوردن حسرتِ از دست رفتهها، قدرِ باقیماندهها را بدانیم.
هرقدر هم که اطرافمان را بدی فرا گرفته باشد، هنوز هم کسی هست تا حالی از دل ما بپرسد،
هنوز هم میشود از کارهای کوچکی که در لحظه انجام میدهیم، لذت ببریم،
هنوز هم میشود پایههای خندهی از ته دلمان را بنا کنیم.
من هربار که در آینه نگاهت کردم، قَدرت را بیشتر از هر چیزی دانستم، چرا که میدانم در هر حال ترکم نخواهی کرد.
این دنیا را برای ما آذین نبستهاند. آمدنمان ناگهانی بود، رفتنمان هم ناگهانی خواهدبود، اما میان این دو، همه چیز بستگی به خودمان دارد.
پس بیا طنابِ غصه را رها کنیم، و بالِ خوشی را از هم بگشاییم.