( دو )
ده روز از بدنیا آمدنم در این مزرعه می گذرد. در این مدت کم با چیزهای عجیبی آشنا شدم که در اوایل تولدم اصلا متوجه آن ها نبودم. در این مزرعه کوچک و در میان گوسفندان در کمال تعجب یک نوع طبقه بندی اجتماعی حاکم است. با اینکه ما همه گوسفند هستیم اما در این میان برخی خود را از دیگران برتر می دانند. در اینجا یک هرم طبقاتی وجود دارد، که در کف این هرم ما قرار داریم، ما فنلاندی ها با جثه های ریز، سفید رنگ و بدون شاخ. تنها ویژگی مثبتی که داریم این است که تعدادمان از بقیه بیشتر است که بعدا در هنگام گرسنگی متوجه شدم این هم آنچنان ویژگی مثبتی نیست. حدود 120 راس گوسفند فنلاندی که اکثر آنها ماده هستند.
در این هرم نابرابری تارگی ها بالاتر از ما قرار دارند. سفید رنگ، بدون شاخ و با چثه ای متوسط و در کل بزرگتر از ما. بالای سر آنها کلمبیاها قرار دارند. درشت هیکل، سفید رنگ با لکه های مشکی و بدون شاخ. و اما در بالاترین قسمت هرم مرینوس ها قرار دارند. مرینوس ها چثه ای کوچک تر از کلمبیاها دارند اما بواسطه داشتن شاخ های تیزی که نرهایشان دارند در راس هرم قرار می گیرند. البته پدرم این را قبول ندارد و معتقد است قوچ های مرینوس از قدیم در گله رهبر بوده اند و به همین دلیل است که همه از قوچ پیر حرف شنوی دارند، اما مثل روز برایم روشن است که همه از ترس شاخ های تیزشان از آنها پیروی میکنند. تعداد قوچ های شاخدار کم است، تنها پنج قوچ مرینوس شاخدار در گله وجود دارند که یکی از آنها قوچ پیر است و چهارتای دیگر در ظاهر از او پیروی می کنند.
سالهاست که قوانین ظالمانه ای بر گله حاکم است اما هیچکس حتی جرات اعتراض ندارد. برای مثال آغل به دو قسمت مساوی تقسیم شده است، قسمتی به فنلاندی ها و تارگی ها اختصاص داده شده که روی هم رفته تعدادشان به 160 راس می رسد. نیمه دیگر آغل به کلمبیاها و مرینوس ها اختصاص دارد که تعدادشان حدود 40 راس است. نرهای طبقه بالاتر می توانند با ماده های طبقه پایین تر جفت گیری کنند اما برعکس این اتفاق ممکن نیست. در اول صبح ابتدا قوچ های شاخدار به سراغ آخور می روند. هیچکس حق ندارد با آنها هم غذا شود. گله در گوشه ای منتظر می ایستد، قوچ های شاخدار با آرامش تمام غذا میخورند، بعد از آنها نوبت به ماده هایشان می رسد. سپس کلمبیاها، سپس تارگی ها و سپس بقیه هجوم می آورند. قوچ های شاخدار اسم ما فنلاندی ها را طبقه کارگر گذاشته اند. ما کارگرها کمتر از همه باید بخوریم و بیشتر از همه شیر بدهیم. گوسفندان کارگر هیچکدام از شرایطشان راضی نیستند اما کسی هم اعتراضی نمی کند، آنها ترجیح میدهند با تبعیض کنار بیایند تا اینکه با آن مقابله کنند.
من هم مثل همه ی گوسفندهای کارگر از همان ابتدا از قوچ های شاخدار متنفر شدم اما حرفی نزدم. از کلمبیاها و تارگی ها هم بدم می آمد اما نه به اندازه قوچ های شاخدار، آنها خودشان هم مثل ما قربانی تبعیض بودند. نمی دانم آدم از این وقایع با خبر بود یا نه، هرچه بود کاری نمی کرد و ظلم همواره پا برجا بود.