سرمش که تموم شد و خیالم راحت شد که مسکن کار خودشو کرده و میتونم باهاش حرف بزنم، پرسیدم: هیوا! اون غریبه کی بود؟ چی گفت که اینجوری به هم ریختی؟
یه نگاه با غضبش کافی بود که بفهمم هنوز وقت حرف زدن نیست.
چند دقیقه بعد گفت: برگرد پادگان... میخوام تنها باشم!
– عمرا! فکرشون بکن! من برم و تو اینجا تنها! اصلا...
– امیر! بحث نکن! برو پادگان و از توی سررسید م بگرد و بیست و سه تا نامه رو پیدا کن. بعدش هم برو... برو و تا وقتی که همهشون رو نخوندی سراغم رو نگیر.
با تعجب نگاهش میکردم؛ خواستم جوابش رو بدم اما اونقدر جدی بود که نشه رو حرفش حرف زد.
– باشه؛ باشه فقط بیخبرم نذار.
به خاطر اینکه یکی دو روز دیگه خدمتم تموم میشد ازش خداحافظی کردم و حلالیت گرفتم. از درمانگاه اومدم بیرون و رفتم سمت پادگان برای برداشتن نامهها.