ویرگول
ورودثبت نام
alirezayaghoubi.parvaz
alirezayaghoubi.parvaz
alirezayaghoubi.parvaz
alirezayaghoubi.parvaz
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

نامه‌ی بیست و ششم2

سرمش که تموم شد و خیالم راحت شد که مسکن کار خودشو کرده و می‌تونم باهاش حرف بزنم، پرسیدم: هیوا! اون غریبه کی بود؟ چی گفت که اینجوری به هم ریختی؟

یه نگاه با غضبش کافی بود که بفهمم هنوز وقت حرف زدن نیست.

چند دقیقه بعد گفت: برگرد پادگان... می‌خوام تنها باشم!

– عمرا! فکرشون بکن! من برم و تو اینجا تنها! اصلا...

– امیر! بحث نکن! برو پادگان و از توی سررسید م بگرد و بیست و سه تا نامه رو پیدا کن. بعدش هم برو... برو و تا وقتی که همه‌شون رو نخوندی سراغم رو نگیر.

با تعجب نگاهش می‌کردم؛ خواستم جوابش رو بدم اما اونقدر جدی بود که نشه رو حرفش حرف زد.

– باشه؛ باشه فقط بی‌خبرم نذار.

به خاطر اینکه یکی دو روز دیگه خدمتم تموم می‌شد ازش خداحافظی کردم و حلالیت گرفتم. از درمانگاه اومدم بیرون و رفتم سمت پادگان برای برداشتن نامه‌ها.

سربازعشقنامهداستان
۲
۰
alirezayaghoubi.parvaz
alirezayaghoubi.parvaz
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید