گفت بهت بگم: الوعده وفا؛ این هم آخریش! این آخرین جملهای بود که هیوا از اون غریبه شنید. یادم نمیاد کی و چجوری مرخصی گرفتم و وسایل هیوا رو جمع کردم و سوار آمبولانس شدم. پاکت نامه رو طوری محکم گرفته بود که انگار عضوی از وجودش بود؛ تو بیهوشی هم رهاش نمیکرد. خانوادهاش روستا بودن راه زیادی بود که بخوان برای تجدید دیدار بیان اهواز؛ به همین دلیل خیلی برای ملاقات نمیاومدن و بیشتر تلفنی در ارتباط بودن. همیشه سعی میکردن خبری بدی بهش ندن. اضطراب براش خوب نبود و هیچ وقت نباید خبر ناخوش بهش میرسید. سردردش عود میکرد و خیلی وقتا دارو لازم میشد یا حتی کارش به بستری شدن میکشید. آخرین بار هفتهی قبل از گرفتن اون نامه بود؛ که سروان طاهری نصف شب موقع نگهبانی سرش داد زد وکلی به غیرتش برخورد و اینقدر حالش بد شد که کلا نگهبانیاش کنسل شد؛ ولی خب هیوا از خجالت جناب سروان در اومد خدمتش بیست و شش ماهه شد!