شما این دو شخصیت رو با هم مقایسه کنید : کسی که صبح زود بیدار میشه بخشی از کارهاش رو انجام میده و صبحانه خودش را میخورد و از خانه بیرون میزند و کسی که صبح چند بار گوشی اش زنگ میخورد و بعد از چند بار به تاخیر انداختن های ده دقیقه ای هشدار گوشی 5 دقیقه به ساعتی که باید از خانه خارج شود فوری بلند میشه و با عجله سه لقمه غذا میخوره و به سرعت از خانه بیرون میزنه.
بدون نگاه کردن به بخش های دیگه زندگی این دو نفر بنظر شما کدام یک در یک سازمان و شرکت رده بالاتری دارد ؟
آفرین تقریبا همه این نظر رو دارند که کسی که خیلی شیک و مرتب آماده رفتن میشه. چرا اینجور هست چون به احتمال خیلی زیاد کسی که هر روزش به این صورت با عجله و بی برنامه شروع میکند (هیچ کس رو با دیدن بخش زندگی اش نمیشه قضاوت کرد) به احتمال زیاد خیلی از بخش های دیگر زندگی اش هم به همین شکل عمل میکند و احتمالا خیلی از کارهایی که باید تا آخر هفته اجرا کند را دقیقا می اندازد لحظه آخر و موقع کار کردن بخش زیادی از فکرش به گوشی و چک کردن شبکه های اجتماعی اش هست. ولی فرد دیگر احتمالا عصرها که به خانه بر میگردد بعد از کمی استراحت روی عادت و مهارت جدیدی که شروع کرده کار میکند و سعی میکند آن را جلو ببرد و این چرخه ادامه پیدا میکند و کسی که تا قبل از اینکه مجبور شود مهارت و عادت های درستی در خودش ساخته تند تند در شرکت رشد میکند تا جایی که این رشد او باعث میشود به این نتیجه برسد که شرکت خودش را تاسیس کند ولی همچنان فرد الف در این مسئله هست که چرا فلان مسئول فلان اظهار نظر را کرده یا چرا فلان قیمت ها بالا رفته. تفاوتی که اینجا ایجاد شد و خیلی هم زیاد شد دقیقا برای همین بود که یک نفر تصمیم گرفت رو مهارت و عادت های خودش کار کند و دیگری انتخاب دیگری داشت و خودتان دیدید که نتایج چقدر فاصله گرفتند.
