
اثرDOOMیک بازی ویدئویی علمی تخیلی با فضای وحشت در سبک تیراندازی اول شخص است که توسط id Software در سال 1993منتشر شد.اگر از خیلی ها بپرسید می گویند: DOOM به مثابه مدرسه ای برای بازیسازان دیگر و نمایانگر اوج هنرنمایی "id Software" در طراحی بازی های شوتر است. اما ازنظر من یک بازی شوتر به داستان منسجم و گیر در درجه اول نیاز داره تا بتونه بازیکن رو درجریان اتفاقات و روند پایدارخودش قرار بده، این امتیاز تا حد قابل توجهی باعث عدم یکنواختی بازی می شه. نکته غیر قابل باور تر این است که سازندگان این بازی بدون هیچگونه تظاهری، بدون هیچگونه پیچیدگی تصنعی و بدون هیچگونه عنصر عجیبی به شکل قابل تحسینی ریشه های سبک شوتر را بر مبنا یک الگو ساده بنا کرده اند. چنین تصمیمی ریسک بسیار بزرگی محسوب می شود زیرا سادگی می تواند باعث تکرار و یکنخواتی شود اما به طرز غیرقابل باوری تا پایان بازی، DOOM در این ورطه گرفتار نمی شود و هر زمان که این خطر احساس می شود، بازی یک چیز جدید را برای شما رو می کند. این بازی هرگز همه داشته های خود را در همان ابتدا رو نمی کند. از همان ثانیه اول ریتم گیم پلی را در بالاترین سطح ممکن آغاز می کند. بازی به شکل جالبی در حین گیم پلی تک تک ویژگی های خود را برای شما معرفی می کند و شما بدون ذره ای خستگی علاوه بر تجربه نبردی بزرگ، با عناصر گیم پلی نیز آشنا می شوید. همانطور که گفته شد الگو طراحی مراحل و محیط های بازی بشدت ساده است. چنین الگویی می تواند یکنواخت شود اما بازی بدلیل ریتم مناسب اطلاعات دهی و امکانات دهی به گیمر، در چنین ورطه ای گرفتار نمی شود. هر زمان که احتمال تکراری شدن وجود دارد، هر زمان که احتمال انزجار شما بدلیل سختی بازی وجود دارد، هر زمان که کشت و کشتار در بازی حالت تکراری و بی معنی به خود می گیرد بازی یک چیز جدید را رو می کند که تجربه بازی را شما به یک سطح جدید وارد می کند. این چیز جدید می تواند یک دشمن باشد، می تواند یک قابلیت باشد و در ساده ترین شکل می تواند یک اسلحه باشد! حرف از اسلحه شد، برخلاف بسیاری از شوتر های دیگر، هر اسلحه در DOOM در جای بسیار مناسبی به شما داده می شود. DOOM یکی از معدود بازی هایی است که تجربه کشتن با تمامی اسحله های آن لذت بخش است، سخت می توان یک اسله ثابت و مورد علاقه را انتخاب کرد و احتمالا شما بدلیل طراحی عالی بازی، همگام با بازی جلو می روید و هر زمان اسلحه جدیدی را بدست می آوردید در ادامه از همان اسلحه نیز استفاده می کنید و تنوع بازی به تنوع تجربه شما منتقل می شود. نکته جالب دیگر، تنوع عالی قابلیت های اسلحه ها است و این موضوع باعث می شود تجربه کشتن در بازی بشدت در طول روند آن متنوع باشد. و اما درمورد دشمنان بازی نکته مهم و امیدوار کننده هوش مصنوعی قدرتمند آنهاست، تقریبا در تمامی مقاطع بازی دشمنانی در طول نقشه وجود دارند که از شما قوی تر هستند و توانایی اسلحه شما نیز نمی تواند به طور کامل آنها را متوقف کند. ولی بازی گیمر را با سختی های غیر منطقی تنها نذاشته، بازی سخت است، اما سازنده برای تک تک چالش ها راه حل های گذاشته به همین دلیل این سختی منطقی و هوشمند می باشد و پشت سر گذاشتن آن نیز لذتبخش می شود. در مورد DOOM بر واژه سادگی تاکید دارم، سادگی به هیچ عنوان مفهوم منفی نیست و بار منفی نیز ندارد. ارائه یک چیز پیچیده کار سختی نیست، بلکه ارائه یک چیز عمیق در ظاهری ساده کار بزرگیست! این سادگی و در عین حال عمق را می توان در تک تک بخش های DOOM دید. بجز داستان که در مورد ک سرباز بی نام (معروف به دوم گای (Doomguy) ایفای نقش میکند. قهرمان داستان بعد از عدم اجرای دستور فرماندهاش در مورد آتش گشودن بر روی مردم غیرنظامی و حمله به فرماندهاش، به عنوان تنبیه به سیاره مریخ تبعید میگردد. نیروهای نظامی حاضر در مریخ به عنوان نیروهای حافظ امنیت «اتحادیه هوافضا» (Union Aerospace Corporation) که در حال انجام آزمایشهای سری هستند، انجام وظیفه میکنند. آزمایشهای سرّی این شرکت در مورد امکان دورنوردی (تله پورت) بین دو قمر سیاره مریخ (فوبوس و دیموس) میباشد. روند این آزمایشها ناگهان دچار مشکل شده و بهطور وحشتناکی دچار اشتباه میشود. سیستمهای رایانهای در قمر فوبوس دچار مشکل شده و کارایی درست خود را از دست میدهند. قمر دیموس ناگهان بهطور کامل ناپدید میشود و سیل عظیمی از موجودات و هیولاهای اهریمنی از دروازه به فوبوس سرازیر میشوند و شروع به قتلعام یا تسخیر بدن افراد و کارکنان UAC میکنند. بعد از درخواست کمک دانشمندان حاضر در فوبوس، نیروهای نظامی حاضر در مریخ با سفینه به آنجا فرستاده میشوند تا در مورد این گزارشها تحقیقات انجام داده و مشکل را بررسی نمایند. در همین هنگام قهرمان داستان به عنوان نگهبان از محدوده ورودی بقیه سربازان، تنها با یک اسلحه کلت از بقیه گروه جدا میماند. نیروهای نظامی مریخی پیامهای مختلف رادیویی، شلیکهای تفنگ و فریادهای مختلفی را در حین کاوش میشنوند، در همین حین قهرمان داستان متوجه میشود باید تنها به داخل مجتمع رفته و ماجرا را پیگیری کند. به عنوان آخرین بازمانده، مأموریت قهرمان داستان نبرد با دشمنان شیطان صفت به تنهایی است تا از حمله آنها به کره زمین جلوگیری کند. اصلا معلومه داستان الکی و کلیشه ای ساخته شده، اگه از من بپرسید می گم: اینا فقط می خواستن شما رو در نقشه یه سرباز روانی قرار بدن که فقط شیاطین رو با هر سلاحی نابود کنه حتی با دست خالی ،تازه این تنها ایراد بازی نیست ، هنگام سلیک کردن اصلا مشخص نیست به چه کسی شلیک می کنید و تعداد ایتم ها در نقشه بقدری زیاده که هیچ وقت احساس نیاز به مهمات نمی کنید ، حالا کنتور که نمیدازه بزنیم ببینیم چی میشه!
و در نهایت از نکات مثبت بازی به موارد زیر اشاره کرد:
تجربه کم نظیر GunPlay و سیستم تیراندازی بازی
طراحی عالی و منحصربفرد دشمنان بازی
اسلحه های متنوع با قابلیت های لذت بخش!
صدا گذاری عالی
نکات منفی:
نداشتن داستان مناسب و روش نامناسب برای روایت آن
مشکلاتی در طراحی نقشه