
اگر دولت مردان و بلندگوهای رسانه ای ما کمی به خودشان بیایند، متوجه خواهند بود که تمام آنچه بین آنها و مردم قرار دارد، «کلمات» است و آنچه تکرار میکنند به عنوان مفهومی قابل استناد در جامعه با معانی دیگری آمیخته و منجر به شکلگیری نتیجه ای متفاوت خواهد شد. تعجب برانگیز است که افرادی که با کلمات بر ذهن و زندگی مردم حکمرانی می کنند تا این حد به آنچه می گویند بی توجه بوده و بی مسئولیت برخورد می کنند.
ادبیات حکمرانی ما بیش از آنکه محصول تفکر ما باشد ناشی از یک ارثیه سوسیالیستی که در چند ریختی عربی و انگلیسی قرار گرفته است. چنین ادبیاتی بیش از اندازه پیچیده است و به دلیل درک نشدن (فارغ از خوب یا بد بودن) تقریبا هیچ چیزی را منتقل نمیکند.
به همین دلیل در دو سوی ارتباط، دو نقطه ارسال و دریافت (کدگذاری و کدگشایی) به وجود میآید. آنچه میتوان به آن «طبقه ادبیاتی» اطلاق کرد. طبقه ادبیات حکمرانی و طبقه ادبیات مردمی.
این تفاوت طبقه منجر به شکلگیری طرز تفکر و اعمال متفاوت در طرفین خواهد شد. به عبارت دیگر آنچه حکمرانان می گویند و آنچه رسانهها توزیع می کنند صرفا کاربردی در یک سوی ارتباط خواهد داشت. از سوی دیگر نمیشود ایرادی متوجه مردم برای عدم درک چنین ادبیاتی دانست زیرا مردم وظیفه تلاش برای درک سمت دیگر را ندارند و در حقیقت این موضوع کاملا برعکس است.
طرف حکمران و رسانه نیز به دلیل نیاز به مردم برای ماندن در مشروعیت با فشار بی هدف برای ورود به ادبیات طبقه مردم ناچار به بهرهبرداری از ادبیات «پوپولیستی» (عوامگرایی) میگردد که هرچند در مدت کوتاه باعث ورود به طبقه ادبیات مردم می شود اما عملا تاثیری بر روند افزایش مطلوبیت کارها نخواهد داشت اما باعث شکل گیری انتظارت و یا تغییر شکل آن میگردد که به دلیل درآمیختن با اطلاعات سطحی، صرفا باعث افزایش نارضایتی خواهد شد.
بنابراین حکمرانان و تصمیم گیرندگان رسانهای ما دچار مشکل تصمیم گیری نیستند، آنها بلد نیستند ارتباطی صحیح برقرار کنند و متاسفانه تیمهای رسانهایی آنها نیز به دلیل مجاورت بیش از اندازه با طبقه ادبیاتی حکمرانی، خود جزیی از آن شدهاند و آنچه صرفا به دست میآید این است که: