اعتراضات شدید، یه پدیده نیست، یک روند است که منجر به بروز در مقطعی خاص میشود. تراکم روندهای متعدد کوچک، شکلگیری اعتراضات شدید را محتملتر میکند و بهانهای برای شکلگیری آن بوجود میآورد. به عبارت دیگر، این نوع اعتراضات، دامنهای بسیار گستردهتر از بهانه و یا زمان شکلگیری آن دارد.
البته اعتراضات همواره وجود دارد. زیرا افراد به واسطه بازیگران فکری متعدد و منافع مختلف، افکار و نگرشهای متعدد و متفاوتی دارند که تقابل و یا تضاد آن ها با بازیگری عمومی بزرگ مانند«سیاسیون» بدیهیست.
اما در صورت وجود پارامتری به نام «اعتماد» می توان میزان همسویی را تا حد زیادی تقویت نمود. زیرا افراد میتوانند منافع آینده خود را در مسیری «با ثبات» یافته و یا بازتعریف کنند. اعتماد به سیاسیون و نظام حاکمیتی که بر مبتنی بر آن شکل مییابد، با اعتماد فردی متفاوت است و زمانی شکل می گیرد که عنصر «باورپذیری با دربرگیری بالا» در میان باشد.
اما زیربنای اعتماد موضوع دیگری است که آنرا «شایستگی» می نامیم و به این پرسش پاسخ می دهد که آیا نهادها و سازمان های موثر از سوی جامعه، شایسته تشخیصی داده می شوند یا خیر؟!
متاسفانه در کشور ما این موضوع اهمیت بسیار کمی دارد. به واسطه برخی شرایط، طبقه سیاسیون و طبقه مردم، دو بخش مجزا از هم و با تعاریف شایستگی متفاوت شدهاند. بنابراین هر طبقه زیر بنای اعتماد خود را از منبعی متفاوت دریافت میکند. البته تا این جا، معترض بودن در هر طبقه همچنان محلی از بروز با شدت بالا ندارد زیرا محیط ها با وجود امکان تغییرات شدید (مانند افزایش ناگهانی قیمت دلار) دارای عناصر اصلی نرمال شده، می باشند.
تعارضات شدید از جایی آغاز می شود که طرفین سعی کنند تا به منابع شایستگی طبقه دیگر دست یابد و به عبارت دیگر از سوی آنها برایشان تصمیمگیری کند. به عبارت دیگر، مسئله افزایش قیمت بنزین نیست، مسئله پس زدگی طبقه دیگر از دستکاری عناصر منابع شایستگی خود است.
متاسفانه سیاسیون در کشور این موضوع را درک نمی کنند و به صورت مستمر این فاصله را بیشتر کرده و شایستگی خود را در تقدم بر شایستگی مردم می دانند (هرچند شاید این موضوع صحیح باشد) اما منابع شایستگی همواره با عقل سلیم شکل نگرفته است و عناصر متعددی از احساسات و عواطف در شکل گیری آن نقش دارد و باید پارامترهای حامی آن نیز در نظر گرفته شود و اجازه داشتن شایستگی در طبقه سیاسی نیز منوط به تشخیص آن، عطف به منبع شایستگی عامه است. بنابراین طبقه سیاسیون به مردم وابسته و طبقه مردم خود را وابسته به آن ها نمی دانند.
بنابراین آنچه اهمیت دارد، درک این نکته توسط سیاسیون ایران است که در حال حاضر بسیاری از حرفهای آنها فاقد صلاحیت برای پذیرش در منبع شایستگی مردم است و نباید فراموش کنند که شایستگی آنها استقلال ندارد. لذا مهندس ارتباطات در قالب روابط عمومی با به کار گیری افرد حرفهای بسیار ضروری بوده و فوریت دارد. شکلگیری اعتماد مجموعهای پیچیده از عملیاتها در قالب زمان بوده و ساختن آن باید با دقت و ظرافت نامحسوسی کنترل و پایش گردد و فراموش نشود که نمی توان در مقطعی لحظهای اعتماد ساخت.