
این سوال به اندازه کافی واضح است. واقعا چرا نمیشود؟ این سوالی است که از سطح شخصی خودتان تا سطح سازمانی بزرگ قابل پرسش است. یعنی با دلایلی منطقی کار باید انجام میشده اما به دلایلی نامعلوم نتیجه مطلوبیت کافی برای «شدن» ندارد.
اجازه دهید ابتدا فرآیند رسیدن به «اتفاق» را بررسی کنیم. فرآیند به صورت دریافتی از یک مشکل و هدفی برای غلبه بر آن آغاز می شود و در این مسیر نیز چشم انداز (هرچند مبهم) وجود دارد. این مشکل می تواند به صورت انتزاعی بوده و یا مشکلی واقعی و قابل درک باشد. پس فرآیند آن قابل تصور است. مشکل را شناسایی کنید، راه حل هایی برای آن بیابید، بهترین راه حل را انتخاب کنید و بر چالشهای آن غلبه کنید.
اما اغلب چنین چیزی اتفاق نمیافتد. این موضوع در مراحل مختلف به شرح زیر است:
این موضوع به این دلیل است که یک مشکل، واقعه یا موضوع هرچند در مقطعی از زمان با نام «الان» معنی میشود اما صرفا نقطهای پررنگ شده در امتداد زمانی نامعلومی از گذشته تا آینده است. بنابراین هر مشکل، واقعه یا موضوع در هنگام واکاوی، درگیر تعداد نامتنهای از دیگر مشکلات، واقعهها یا موضوعات خواهد شد.
لذا هرچه شخص یا سازمان دارای ابعاد کارشناسی (عقلانی) بیشتری باشد، مشکلات لاینحلتر به نظر خواهند رسید. به عبارت دیگر گاهی طرح یک مشکل صرفا در مقام «طرح» باقی مانده و در ادامه نیز توجیهاتی قوی برای حل نشدن مشکلات دیگر خواهند شد. این توجهیات نیز بعد از مدت زمانی خود به یک مدل منفی تبدل شده و فرد یا سازمان را مجبور خواهد کرد به کل در پی تغییری اساسی باشند. در صورتی که در ابتدا شاید با مشکلی بسیار عادی طرف بودیم.
بنابراین سوال «چرا نمیشود» شاید ساده پرسیده شود اما پاسخ به آن بسیار دشوار است و نباید به صورت تک بعدی با آن روبرو شد.
اینها را گفتم که اگر به دنبال حل مشکلی هستید، «کمی حس دیوانگی» داشته باشید. با مسیری کاملا عقلانی، بسیاری از مشکلات، روی دستتان باقی خواهد ماند.