ویرگول
ورودثبت نام
alireza eshagh
alireza eshaghعلاقه مند به سینما و فراتر از آن.
alireza eshagh
alireza eshagh
خواندن ۵ دقیقه·۵ سال پیش

کلاسیسم غرق در رئالیسم| بری لیندون ۱۹۷۵

بری لیندون تجربه ای کامل تر برای استنلی کوبریک در فضای اقتباس از رمان است. تجربه ای به ظاهر موفق تر از لولیتا اثر اقتباس شده از رمان ناباکوف که خود کوبریک نیز هیچ گاه از ان راضی نبود. اما لولیتا به راستی جلوتر از بری لیندون قدم بر میدارد. با اینکه لولیتا تکیه ای بی حد و حصر به سینمای کلاسیک امریکا دارد. از بازیگران گرفته تا شیوه روایت گری و موسیقی که مسیر خود را می جوید اما در شکل دهی به کنش های دراماتیک و تعریف نسبت های بین اشخاص بسیار جلوتر است. مکاشفه لولیتا هر چند که با پایان سطحی و هالیوودی همراه شده باشد اما از جنس عمیق تری نسبت به بری لیندون برخوردار است.

کوبریک با بری لنیدون با طور خاص ثابت کرد که هر چقدر هم کارگردانی تکنیکی و نماپردازی بی نظیر باشد اما نمیتواند از داستان ها و در یک کلام گیشه طلب بودن خودش جدا شود. این رویه در درخشش به اوج خود رسیده ، زمانی که اقتباسی به شدت شخصی از رمان استفن کینگ به نمایش در می اورد تا کنش ها را به شکل شخصی بپروراند و اندکی از سطح عامه ای داستان در ان جریان دارد فاصله بگیرد. شاید در درخشش که کارگردانی اش اکنون در اوج بلوغ به سر میبرد در رسیدن به این هدف موفقیت نسبی به دست اورده باشد ولی مطلقا در بری لیندون به ان نزدیک هم نشده است.

بری لیندون با فضای اشرافی و انگلیسی مآب که نشان از مجذوب شدن کوبریک در محل زندگی جدیدش نشات میگیرد سعی در خلق کنش و تراژدی از رستاخیز فردی سرخورده و تحقیر شده از محاکات فروتر را دارد که سیر این رستاخیز از هیچ مطلق به اوج و بازگشت به هیچ نشان داده می شود.

نما ها درست مانند نقاشی های ان زمان هر کدام به قدری زنده و دارای شخصیت اند که اثر کوبریک را تکه های به هم پیوسته از نقاشی های زنده و متحرک که هر کدام سعی دارند تا با تکه های دیگر نقاشی واحد بسازند تشکیل داده است . جزییات رعایت شده در این نماها و نورپردازی شاعرانه ای که هر کدام نوع مخصوص به خود را دارند .

هویت بری لیندون از مجرای ژست ها سربر می اورد. ژست هایی نماینده متر معیار های زمانه ای که در ان روایت می شود. نقطه قوت اثر کوبریک در بازسازی این ژست های اجتماعی است که تمی واقع گرایانه باثر داده است. در واقع رئاللیسمی که کوبریک اثرش را بر پایه ان ساخته نه بیش از حد وابسته بودن و در نتیجه جدایی از خیال و انتزاع بلکه رئالیسمی است که در صورت وجود نداشتن اثر هم هویتش را از دست می دهد. تمام عشق بازی های ممنوع و پر از خجالت و غرور نماینده همین رئالیسمی است که کلاس سنتی انگلیسی را به پیش خود می کشد. گویی بری لیندون ادای دین سازنده اش به سرزمینی است که از گذشته سعی در ساختن کلاسیسم و جایگزین رئالیسم کردنش دارد. قمار بازی کردن ها به خوبی گویی قشر مرفه ای است که طبقات والاتر را ساخته. این طبقات والا تر اما هیچ گاه در تمام عمر ردموند بری به این همبازی متبهرش اجازه ندادند که با ان ها یکی شده و لقبی از القاب ان بگیرد. این همان سرچشمه ای است که تراژدی لیندون سر بر می اورد. عشق بازی ها در این جامعه فرودست انچنان تقبیح شده که بری با بلاهتی طنز گونه معنای اشارات اروتیک دختد عمویش را در ابتدا نمی فهمد. این سکانس نیز از ان سکانس هایی است که انقدر کش امده تا تک تک جزییاتش هویدا شوند. در حالیکه عشق بازی های مربوط به خیانت های بری با زنان اشراف یا خدمتکاران و به طور خلاصه مربوط به زمانی که بری در طبقه اشراف زیست میکرد با سرعت به مراتب بیشتر و بدون صحه گذاشتن بر جزییات عمل میکند. نماها هرچند که با تعریف عام سوبژکتیو مخالف است اما تماما گویی از نگاه بری به عنوان جوانی خط کشی شده در جامعه پر ا قانون قرن ۱۸ است .

هرچه مبارزات بری برای بدست اوردن شهرت و عقده گشایی از گذشته زایل تر و به تباهی می انجامید سپس در انتهای فیلم با همتایش که همه ان چیزی است که لیندون با تلاش به ان نرسید در یک سکانس طولانی و کند که همان رئالیسم را پیش می برد دوئلی مضحک می نماید. بری همه ان جامعه فروتری است که هرچقدر هم اخلاق مدار باشد باز زیر گام های اختلاف طبقاتی له شده و چاره ای جز قطع پاهایش ندارد. قطع پا لیندون نه صرفا قطع اندام و نمود شکست در دوئلی بچه گانه بلکه سمبولی از تلفات روح جاه طلبش است . روحی که با سر افکندگی به همان نقطه ای بر میگردد که بود.

طرز روایت بری لنیدون نقیضه ای درون خود دارد و تناقضی از روح خود بری را نماینده است . اتفاقات کلی بسیار سریع میگذرند و حتی به اطلاعات دیگری محلی از اعراب نمیدهد اما در رعایت ژست های اجتماعی انچنان افراط کرده که غرق در دنیای خویش میکند. کوبریک به خوبی میداند برای تفسیر طرحی از جامعه سنتی اروپا نیاز به زمانی طولانی برای خیره ماندن و تفکر نیاز است . همین تفکر طولانی مدت و ریتم کند کنش های ژست مآبانه اثر ان را از هم عصرانش که ترکینگ شات های سریع و جامپ کات های شوکه کننده را جایگزین نماهای ثابت کرده اند جدا میکند.رقص دخترعموی بری با ژنرال که در واقع نقطه سر اغاز اشنایی شان و تولید عقده و سرخوردگی در بری بود انقدر به طول می انجامد و تک تک حرکات با دقت و ظرافتی مثال زدنی ( که فقط در اثار کوبریک میتوان مثالش را دید) تا تک تک انحنا ها معنا پیدا کند.

نماد ها همان عنصری است که به ژست ها معنای اجتماعی میدهد. بری هرچه بیشتر به اشراف راه پیدا میکند ارایشش بیشتر و گویی از تمام خودش جدا می شود. او تنها زمانی خودش می شود که لرد بلینگتون در خطابه تمسخر وار بی وقفه به او توهین میکند تا ذاتش را بیرون بریزد. شاید لرد بلینگتون در این صحنه زیر دست و پای بری له شده باشد اما نقشه اش برای خارج کردن بری از پوسته و ارایشی که از اشراف برای خود برگزیده به خوبی عملی می شود. درست بعد همین اتفاق است که بری در سراشیبی نزول و پستی می افتد تا بالاخره توسط خود لرد محاکمه شود.

بی بند و باری ، دفاع از عقاید و پایبندی مظلوم وار به قوانین همه و همه سمبول هایی از جامعه فرتر است که بری کم کم از ان فاصله گرفته و سعی میکند انها را از خود بزداید اما موفق نمیشود.

با تشکر

امضا : علیرضا

انگلیسجنگسینماهنر
۰
۰
alireza eshagh
alireza eshagh
علاقه مند به سینما و فراتر از آن.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید