معراج خونین

با شروع فصل سرما و در اولین روز ماه ژانویه آرتور جونز کشیش محبوب دولت بریتانیا در ساعت 21:30 تصمیم گرفت تا از کلیسا خارج شده و بارش برف را از بالای ساختمان تازه ساز بی نامی که برای مدتی در کنار کلیسا رها شده بود تماشا کند.
او برای اینکه به بالای ساختمان برود تصمیم گرفت تا بجای پله ها از آسانسوری که در آنجا بود استفاده کند. پس به سمت آسانسور رفت و بعد از بسته شدن درب و روشن شدن چراغ کم سوی بالای سرش متوجه حضور فرد دیگری در آسانسور شد، او روی برگرداند و با فردی تمام قد تیره پوش که چهره خود را پنهان کرده بود رو به رو شد.
پیرمرد تا خواست حرفی بزند با تیزی چاقوی قاتل در شکم خود رو به رو شد.
قاتل وقتی داشت کشیش را تکه تکه میکرد تنها یک جمله بر زبان آورد و آن جمله این بود:«اون دختربچه ها چندبار التماست کردن؟ بگو تا همونقدر طعم خشم الهی رو بچشی»
فردای آن شب با تحقیقات پلیس مشخص شد کشیش با پنج ضربه سطحی چاقو بر زمین افتاده، سپس اجزای مردانه وی زمانی که زنده بوده قطع شده است.
پس از این عمل قاتل شروع به باز کردن شکم پیرمرد کرده و چنان که او در هنگام این عمل کشته شده، سر از بدن جدا و در شکم باز و فروپاشیده وی جای گذاری شده است.
بعد از این اتفاق ترس تمام محله را فرا گرفت و مردم فکر میکردند شاید مشکل شخصی پشت این قتل بوده است پس این آخرین قتل فجیعی است که رخ خواهد داد، اما همینطور که پرونده کشیش باز بود خبر از قتل دیگری رسید.
اینبار یک قاضی که به ملاقات معشوقه اش رفته بود و پس از اتمام قرار میخواست تا با او به خانه مجلل خود در بالای ساختمانی برود تصمیم گرفت تا از بالابر استفاده کنند.
اطلاعاتی که معشوقه قاضی به پلیس داد اینگونه بود:«من و جک وقتی وارد آسانسور شدیم یک مرد کاملا سیاهپوش رو دیدیم که..که نقابی شبیه به کلاغ رو روی صورتش گذاشته بود، من... یکم ترسیدم برای همین چسبیدم به جک و اون هم بهم گفت که چیزی نمیشه اما قبل از اینکه حتی بتونه جملشو کامل کنه قاتل با چاقو بهش حمله کرد. اون انقدر سریع بود جک حتی نتونست از خودش دفاع کنه و با ضربه اولی که به گردنش وارد شد فقط افتاد کف زمین و بعدش قاتل شروع کرد به وارد کردن ضربه های متوالی، بعدش برگشت و منو نگاه کرد که همون لحظه رسیدیم به طبقه بالا و من فقط فرار کردم. یک دقیقه بعد که با کمک برگشتم اون دیگه نبود و...خدای من هنوز باورم نمیشه که چی دیدم...جک هم...با شکمی پاره شده کف آسانسور افتاده بود و روی آسانسور با خون نوشته شده بود:«یک خون کثیف بخاطر خون های بی گناهی که ریخته شد.» و من همونجا از حال رفتم.»

هفته بعد در روزنامه ها میشد عکس هایی که نقاش ها از چهره احتمالی قاتل کشیده بودند را دید با این عنوان که:«کلاغ قاتل به قاضی گناهکار رحم نکرد.» و این موضوع باعث ترس در دستگاه دولتی شد پس تحقیقات پلیس جدی تر ادامه پیدا کرد تا روزی که آسانسور سوم نیز غرق خون شد.
در روز بیستم ماه ژانویه ساعت سه بامداد درحالی که اولیور واکر دست راست ملکه، آخرین عضوی بود که از مهمانی بین وزیران به طبقه سوم که خانه خود در آنجا بود برمیگشت گرفتار قاتلی شد که رهایی یافتن از وی کار غیرممکنی بود.
این بار اما شیوه قتل متفاوت بود، دیگر خبری از بریده شدن سر و تکه تکه شدن و پارگی شکم نبود، اولیور نگون بخت به دیوار آسانسور میخکوب شده بود و بر روی قفسه سینه او صلیب خونینی خودنمایی میکرد که با نوع میخکوب شدن وی تطابق داشت.
پس از قتل های سریالی ای که در آسانسور ها رخ میداد دولت به این نتیحه رسید تا اعلام کند همه آسانسور ها از کار بیوفتند و دیگر هیچ گونه استفاده شخصی ای از این ابزار بد شگون نشود.
با تعطیلی آسانسور ها حالا تحقیقات پلیس راحت تر انجام میشد. زمانی که بررسی قتل ها به اتمام رسید متوجه شدند این نوع قتل فقط از دست یک دکتر بر می آید و فقط هم یک دکتر میتواند انقدر به افراد مهم نزدیک شود و او کسی نیست جز دکتر سلطنتی یعنی آلبرت وِدِربای.

پس از اعلام این خبر در روزنامه ها همگی به یک باره به دنبال دکتر بودند که فرار کرده بود و کسی از محل اختفای وی نیز خبر نداشت، تا اینکه پس از چند روز جسد وی در کنار یک آسانسور پیدا شد با نامه ای در دست داشت و در آن اینگونه نوشته شده بود:«من در تلاش بودم تا دنیایی بهتر خلق کنم، برای مردم بریتانیا نه حاکمان کثیف. به خیابان ال بروید و ساختمان متروکه ای که در آنجاست را بررسی کنید، امیدوارم از پذیرایی لذت ببرید. برای میهن، برای بریتانیا.»
پلیس در سریع ترین زمان ممکن خود را به نشانی ای که دکتر به آن اشاره کرده بود رساند و با سقوط تاج و تخت رو به رو شد.
زن جوانی که دل و روده وی با سر او جایگزین شده بود و تاج او روی گردن بدون سر به درخشیدن ادامه میداد کسی نبود جز ملکه ویکتوریا، مهم ترین کسی که میتوانست به قتل برسد.
پس از زنجیره قتل های حکومتی، آسانسور ها برای سالیان سال در بریتانیا ممنوع اعلام شدند و حتی بعد از بازگشایی مجدد همیشه یک سرباز بعنوان محافظ افراد مهم در آنجا حضور پیدا میکرد و اینگونه تا مدت ها در دل مردان دولت ترس رخنه کرده بود و در رفتار با بیگناهان بیشتر مراقب بودند و شادی موقتی ای برای مردم نگون بخت بوجود آمد.