فلاسفه گاهی دین و آدمهای متدین را کوچک میشمارند. همین یکی از دلایلی است که باعث شده تأثیر عمومی کمی بر ملت ما، که ملتی عمیقاً دینی است، داشته باشند. هموطنان ما به خاطر رویآوری به دین، ابله و فرومایه نیستند. ما باید امیدوار باشیم که هرکس به دین روی میآورد در آنجا مواد سازندۀ امیدی را بیابد که نه تفرقهانداز و تلافیجو بلکه امیدی فراگیر و مهرورز باشد. فلسفه به خودی خود نشان میدهد که چگونه به دشمنانمان احترام بگذاریم اما نحوۀ دوست داشتن و مهرورزی به آنها را یاد نمیدهد. برای چنین غرضی، ما به هنر و خیلی از ما به دین نیاز داریم.
مارتا سی. نوسبام، سلطنت ترس، ترجمۀ حامد قدیری، انتشارات ترجمان علوم انسانی، ص280.