
...يك خاطره و يك دعا.....
شخصي در خاطراتش نوشته بود
.....................................
کوچیک که بودم یه روز با دوستم
رفتیم به مغازه خشکبارفروشی پدرم در بازار.
پدرم کلی دوستم رو تحویل گرفت و بهش گفت
..یک مشت آجیل برای خودت بردار. دوستم قبول نکرد.
از پدرم اصرار و از اون انکار.
تا اینکه پدرم,
خودش یک مشت آجیل برداشت و ریخت تو جیبها و مشت دوستم.
از دوستم پرسیدم
...تو که اهل تعارف نبودی, چرا هرچه پدرم اصرار کرد,
همون اول, خودت برنداشتی؟
دوستم خیلی قشنگ جواب داد
......آخه مشتهای بابات بزرگتره...
............................دعا مي كنم....................
خدایا….در اولين روزهاي آخر آبان ماه 98 ،
اقرار می کنم که مشت من کوچیکه,
ظرف عقلم خیلی محدوده
و دیوار فهمم کوتاست...
پس به لطف و کرمت ازت می خوام
که با مشت خودت
از هر چی که خیر و صلاحمونه
واز هر چي كه عقل من بهش قد نمی ده,
زندگی دوستانم و خودم و همه خانواده ها ي ايراني
را پر کنی...
و در سراسر زندگي شون را شادابي و سلامتي آرزومندم ..
آمین..............محتاج دعاي خير همه هستم......... ارادتمندتان.
عليرضا اكبري...